Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

  Ik bracht een delirante patient naar de operatiekamer. Met bed en al wilden we de lift in. In de lift stond al een mevrouw, die nog niet begreep dat ze het veld moest ruimen. "Mag ik mee naar beneden? '' vroeg ze. "Dat zou ik niet doen' zei de oude man. "Want dan wordt u meteen geopereerd!" Doet die lift het niet? Vroeg een meneer die in zijn rolstoel voor de goederenlift stond te wachten. Te bedienen met een liftpas. Kijk eens achter u, daar zijn vier personenliften , zei ik . Die had hij niet gezien. Geen tijd te verliezen! Op mijn werk heb je in elke ' toren' de keus uit vier liften om je verticaal te verplaatsen. Deze liften laten nog wel eens op zich wachten, patientenvervoer met bed heeft nml voorrang. Een koppel op leeftijd kon zich deze wachttijd niet permitteren en stapte in de goederenlift. Deze vlieger ging helaas niet op. Uiteindelijk zijn ze veilig beneden gekomen met een van de blauwe liften. Een patient liep voor het eerst een ...

 Ik kwam bij een patiente, haar infuuspomp was oorverdovend aan het piepen. Wat een herrie! zei ik, daar ga ik wat aan doen. Haar echtgenote zat naast haar, keek een filmpje op zijn telefoon. Ik hoorde het gebrul van automotoren. Die pomp is niet de enige die lawaai maakt, zei ik tegen hem. Patient moest voor operatie naar beneden. We waren al op weg toen we de trouwring aan zijn vinger ontwaarden. Geef maar hier, dan bewaar ik hem in de kluis voor je zei ik. Maar nu ? Ik durfde hem niet in mijn zak te steken, want je bent zo'n ding zo kwijt. Ik schoof hem aan mijn ringvinger , de meneer keek even verbaasd en zei daarna : nu hebben wij ook een band. Polsbandje van een patient moest gescand worden. Ik voel me nu net alsof ik een stuk fruit in de supermarkt ben, zei hij. En dan ben ik de rotte appel, zei hij. Patient een potje gegeven om in te plassen. Moet ik daarin pissen? zei hij. Ja, dat is om in te pissen antwoordde ik Mijn collega legt mij een raadsel voor. Wat staat er rechtop...

Wat zonovergoten plaatjes vanaf de werkvloer, niet meer, niet minder

  Vandaag even terug in de schoolbanken.  We begonnen met een quiz, we waren in drie groepjes verdeeld en streden om de eer. Wij hadden ons groepje vol goede moed  'de slimsten' genoemd. Maar op een gegeven moment bleek dat wij onszelf beter   'de domsten' hadden kunnen noemen, , omdat we een grote achterstand opgebouwd hadden nadat we de ene na de andere vraag niet wisten te beantwoorden. Gelukkig kregen wij op een gegeven moment de geest, en werden we tweede, hoera! Daarna een mooie les bijgewoond waarin een nefroloog prangende vragen beantwoordde.  Wij als verpleging zetten regelmatig vragen bij de screening van patienten die op de wachtlijst staan voor een donornier. Die vraagtekens zullen er altijd blijven. En tada, als derde onderdeel stond de snijzaal op het programma. Op weg daarheen passeerden wij deze kindjes op sterk water.  Ik kan me herinneren dat ik als kind naar de kermis ging en dat er een tent was voor de kinderen met zgn griezelige di...

Overbezorgd. Paar jaar terug , op mijn oude afdeling. Ik was op een patiëntenkamer bezig toen ik op een naburige kamer een verontrustend gereutel meende te horen. Ik stormde erop af. Het was het koffiezetapparaat op de rooming-in kamer dat stond te pruttelen  Ik sprak een patient, die al lang bij ons lag. Hij had slecht geslapen, had nare dromen gehad.  Ik vertelde dat mij dat ook regelmatig gebeurt. Ik droom wel eens dat ik onder de tafel verstopt zit, en dan zie ik benen voorbij lopen, van iemand die mij vermoorden wil. De patient barstte in lachen uit, en zei: je kan er niet meer tegen, de werkdruk wordt je teveel. Je hebt gelijk zei ik, ik denk dat ik met pensioen moet gaan.                                     ingestort tijdens de nachtdienst Patient wakker gemaakt voor de ochtendronde met medicatie. Zegt hij : ik voel me alsof ik tot 5 uur s ochtends in de kroeg gezeten heb! Zo zie ...

 Patient heeft gebeld.  Heeft u pijn?  Nou, dat weet ik eigenlijk niet.  Dan weet ik het ook niet. Maar ik voel me niet goed Wilt u iets voor de pijn? Nou, dat weet ik niet, wat zou u doen?  Zucht...bries,,,grrr! Het is nacht. Ik sta aan het bed van een patient, bezig met het infuus. Gordijnen om het bed zijn dicht, de buurman bevindt zich daarachter.  Opeens hoor ik een hard gebons, dat aanhoudt. Ik gluur door een kiertje van het gordijn en zie de buurman uit alle macht met zijn shirt, dat hij als een zweep in zijn hand houdt, op het matras slaan. Hij gaat onverstoorbaar door. Gaat het goed? vraag ik. Hij kijkt mij met een stalen gezicht aan en zegt 'ja".  Geen idee wat zijn plan was. Patient wil niet eten, al dagen niet, wil ook geen sondevoeding, wat wil je dan wel? Een kopje thee.  Nou , dat zet toch echt geen zoden aan de dijk. Ik voel me niet zo lekker. Waar heeft u dan last van? Dat weet ik niet. Wat kan ik dan voor u doen>? Weet ik...

Vandaag moest ik de tussenevaluatie voor een student invullen.   Op je pc kan je dan verschillende documenten naast elkaar openen. Piece of cake zou je denken. Niet dus! Lettertjes werden microscopisch klein ,ik kon alleen 1 pagina lezen en  scrollen lukte niet, en daarna waren de  formulieren opeens verdwenen.   Ik ontplofte bijna van woede.  Zat gelukkig in een geluiddichte ruimte want wat ik daar riep zal ik hier niet herhalen.  Met behulp van een piepjonge collega lukte het wel. Zucht...aan de slag  Met bloed zweet en tranen het meeste in kunnen vullen.  De puntjes op de i laat ik over aan de andere werkbegeleider,  die is nog niet eens de helft van mijn leeftijd, en is goed thuis in deze onbegrijpelijke materie. Oké,  klaar.  Nu nog opslaan en versturen.  Is er storing op internet,  ik val bijna flauw van ergernis.   Want zometeen is al mijn noeste arbeid voor niets geweest! Elk kwartie...

  Vandaag wordt er aandacht gevraagd in AMC en VU omtrent het niet roken beleid. Onvoorstelbaar heden ten dage, dat er achter de balie van de afdeling gerookt werd, dat er een patienten-kamer was waar dat mocht, het stond er altijd blauw van de rook. Ik had heel lang geleden een collega, van wie het zicht slechter werd. Hij sprak een patient aan dat die een sigaret in zijn hand zou hebben, op bed. Het bleek een witte pen te zijn.  Mijn collega is kort daarmee gestopt met werken, het ging niet meer. Je had natuurlijk altijd patienten die stiekem op hun kamer rookten, of in de badkamer. En dan ontkenden ze ook nog als ze erop aangesproken werden. Vroeger als kind gingen we bij mijn opa op bezoek, die rookte shag, Drum. Groen pakje met tabak waarvan hij een saffie rolde. We zaten altijd aan zijn voeten, dan rookte hij zijn sigaret, en vertelde ons ( kinderen) allemaal spannende verhaaltjes.  Mijn moeder heeft een blauwe maandag Belinda gerookt, ik mocht altijd he...

 Er moet nu eenmaal gegeten worden , ook in het ziekenhuis. Daar is nog wel wat over te vertellen. Vroeger , zeg maar 40 jaar geleden, moesten wij, de verpleging, zelf het eten uitdelen. In de nachtdienst deelden wij het ontbijt, wekten de patienten ruw uit hun slaap , iets na 6 uur in de ochtend. Goedemorgen! Tegenwoordig worden de patienten pas ruim na 8 uur gewekt, met een uitgelezen ontbijt dat ze aangereikt krijgen door de voedingsassistente. Ik was eerstejaars leerling (tegenwoordig ben je student, andere titel) en om 11 uur in de ochtend werd het warme eten al uitgedeeld.  Alle leerlingen aan de bak, eten geven, en na afloop ook de borden weer ophalen. De etensresten werden in een lege waskom geschept, dat ging daarna naar de varkens. Zo ging dat toen. Patienten  op de klasse afdeling lagen kregen mooier bestek en servies, en kregen extra lekkere hapjes. Onvoorstelbaar, maar daar betaalden ze dan ook voor, waren aanvullend verzekerd voor een excellente ...

Vandaag had ik er weer een.  Een mannelijke patiënt met een baard van ruim een week oud. Stekelig, wildgroei, niet florissant. De man in kwestie is nog niet in zijn goede doen, en zelf scheren lukt nu echt niet. Ik vroeg hem of hij zijn baard wilde laten staan ( meedoen aan de laatste mode) of dat het eraf moest.  Dat laatste dus. Scheermesjes aanwezig, geen scheerschuim. Hoeft niet zei hij, scheer maar droog. Dat ging mij te ver, helaas op de afdeling ook niet te vinden. Maar wel in de kast babyzeep gevonden.  Lekker de Zwitsal onder zijn neus gewreven, en aan de slag. Heerlijk om te doen, je ziet iemand opknappen.  Na afloop een gezicht zo glad als babybilletjes :). 

Net drie nachten in het AMC doorgebracht, en een paar foto's gemaakt om de nachtsfeer weer te geven Tijdens de nachtdienst ben je waakhond, je loopt regelmatig langs alle patienten om te kijken of ze nog leven, of alles in orde is.  Een van de stomste taken die ik ooit tijdens die dienst had ( is wel heel erg lang geleden, en in een ander ziekenhuis ) was het legen en afwassen van de asbakken uit de rokersruimte En ook heel lang geleden, aan het eind van de nachtdienst het ontbijt delen , om 6 uur  's ochtends! Ik had vroeger een puch maxi waarmee ik naar mijn werk ging. Ben op de terugweg wel eens een miniseconden in slaap gevallen, reed de berm in, het liep allemaal net goed af. Als ik een auto had gereden was het zeker niet goed afgelopen. Gelukkig zit ik al jaren op de fiets, daar is het mij nooit gebeurd om weg te zakken Vannacht hoorde ik hard gebonk ergens op de afdeling. Kijken waar die herrie vandaan kwam. Bleek dat een patient op de gesloten deur van zijn...

 Heel lang geleden, eind jaren'80, heb ik een blauwe maandag als uitzendkracht gewerkt. Dat was eigenlijk niets voor mij, zoveel onzekerheid.  Dacht je dat je vrij was, belde het uitzendbureau 's ochtends om te vragen of je ergens een late dienst kon draaien. Ik heb en had geen auto, dus dan moest ik uitzoeken hoe ik in het desbetreffende ziekenhuis komen kon met ov. Geen internet in die tijd, dus dat was best een gedoe.  Heet wat afgereisd naar diverse ziekenhuizen in Amsterdam en in het Gooi. Kwam je ergens op een onbekende plek, collega's die je niet kent, een onbekend specialisme, overal andere werkwijze, zeer vermoeiend allemaal. Je hoorde nergens thuis. Soms viel het mee (leuke collega's die je goed op weg hielpen) , soms viel het tegen ( dan liet men je aanmodderen, en elke vraag die je stelde was er een teveel). Op zekere dag werd ik gebeld, er was iemand nodig in Amsterdam West. In het voormalige Lucas-ziekenhuis in Amsterdam.( tegenwoordig ook wel OLVG -west g...

 Kunt u mij vertellen hoe het met mijn moeder is? vraagt een meneer die naar de balie gekomen is.  Ik heb die bezoeker nooit eerder gezien. Met een uitgestreken gezicht vraag ik, op zeer geduldige toon: wie is uw moeder? Deze vraag komt zeer regelmatig voorbij. Alsof wij helderziend zijn.  Waar is mijn vader gebleven? er ligt nu iemand anders op zijn kamer! Hoe heet uw vader? Meneer J .  Nee er ligt geen meneer J hier op de afdeling. Nou wordt ie mooi, hij lag hier gisteren nog! Bezoek raakt geirriteerd, ik ook. Ik ga het opzoeken in het patientendossier, bezoek blijft informatie over de patient spuien, een zinloze actie, ik weet naam en geboortedatum al, meer heb ik niet nodig. Mevrouw , u bent op de verkeerde afdeling, u moet een etage lager zijn, zelfde kamernummer. Zoef, weg was ze. Zonder excuses of een bedankje. Ondankbare hond! Telefoon gaat. Mijn  moeder is bij u opgenomen, blablabla. Nee, ze ligt niet hier op de afdeling. Maar ze is echt bij u opgenomen...

  De laatste jaren zit ik iets te vaak in de tandartsstoel , problemen met gebit door de tand des tijds. Gisteren ook weer, maar daarover zo meer. Jaren geleden had ik vage kiespijn, ik hoopte dat het vanzelf over zou gaan. Tanden op elkaar en doorgaan!   Ik nam paracetamol, breidde dat uit met brufen, maar dat mocht niet baten. Ik maakte een afspraak bij de tandarts , maar die heb ik niet meer gehaald. Ik zat in de nachtdienst, het was weekend, en opeens had ik rechts een hamsterwang, het zag er raar uit, en de pijn was inmiddels tot het toppunt gestegen. Een dienstdoende kaakchirurg op mijn werk kunnen benaderen. Het was zondagochtend half 8, en we liepen samen de verlaten poli op. Het wordt geen feest! zei hij tandenknarsend. Je hebt veel te lang doorgelopen met die kies.  Ik lachte als een boer die kiespijn heeft. Hij rommelde spullen bij elkaar, zetten het mes in mijn tandvlees en de pus spoot in het rond. Hij liet een klein draintje achter ( zo, nou weet ik ook...

 Een patient die veel pijn had, probeerde te ontspannen door uren onder de douche te gaan zitten. Tussendoor belde hij , waarom weet ik eigenlijk niet, nadat hij klaar was met afdrogen. Kom je de kamer in, staat hij daar met zijn rug naar de deuropening toe, voorovergebogen over het bed. Poedelnaakt. Dan sta je toch wel even met je ogen te knipperen! Patient , gekleed in operatiejasje en operatiebroekje, veel stelt dat laatste niet voor. Het is  rekbaar en is van net-materiaal gemaakt, je ziet dus alles. Als iemand in deze kledij over de afdeling loopt wil je dat allemaal juist niet zien! Maar menig patient heeft daar geen problemen mee  Mannen die , staand naast hun bed, in de urinaal gaan plassen. Prima, maar trek eerst even dat bedgordijn dicht, wij willen hier geen getuige van zijn. Mensen die niet zo mobiel zijn kunnen gebruik maken van een postoel naast het bed. Sommigen ploffen er al op neer voor je de bedgordijnen sluiten kan, dat is nou ook weer niet nodig, wacht...

  Een mannelijke patient  werd in de ochtend door twee vrouwelijke verpleegkundigen grondig gewassen. Zijn intieme delen reageerden hierop met een erectie.  Ach ja, ik ben  nu eenmaal een verstokte vrijgezel, zei hij heel droog. Dan krijg je dat! De volgende ochtend trof ik hem zittend op de bedrand aan, laken over zijn ontblote onderlijf.  Ik trok het gordijn dicht om hem te helpen een korte broek aan te doen. Zodat passanten niet met zijn mannelijke delen geconfronteerd zouden worden. Ach of het nou een leverworst is of een ander formaat,  dat maakt niet uit zei hij.  Hij had nog een blaaskatheter in, die had ik gisteren gefixeerd met tape op zijn bovenbeen, zodat het niet zo hinderlijk aan zijn penis trok. Nou, de katheter heeft gewonnen,  hij ( het wormvormig aanhangsel) hangt er verslagen bij , zei hij. Ik wilde de tape, die losgegaan was van zijn been  van de katheter afknippen.   Hij wees op zijn mannelijkheid en zei : ga je ...

 Visite lopen, het klinkt gezellig. Is het soms, maar niet altijd. Zolang het maar to the point is. Verpleegkundigen, studenten en artsen bespreken de patienten, hoe het nu met ze  is, wat er moet gebeuren, ga zo maar door. Alles wordt digitaal vastgelegd, en dat is soms een gedoe, maar alles went. Voor die tijd moest het allemaal op papier.  De verpleegkundige dossiers zaten in rode mappen, de artsen mappen in blauw. Hoe langer de opname duurde, hoe voller die mappen werden. Pasten dan niet meer in de uitsparing in de kar waar ze opgeborgen werden. Als verpleegkundige legde je al je mappen op een klein karretje, als je je ronde ging doen. Goed opletten dat ze niet gingen schuiven. Dat gebeurde natuurlijk wel eens, dan stortten ze neer, ringband sprong open ,en alle blaadjes lagen door elkaar. Helemaal k..., dat snap je wel. En heel lang geleden, toen ik net in de verpleging zat, in 1983 , 1984, toen liepen de verpleegkundigen niet zelf visite, laat staan de studenten ( l...