Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 Faecestransplantatie, het klinkt best chic. Plat gezegd :poep teruggeven.  Ja, we doen van alles in het ziekenhuis. Op afdeling Chirurgie zijn de artsen heel creatief. Dingen die best goed lijken op papier, maar wat in de praktijk echt shit is. Letterlijk. Een patient met een dunne darmstoma, vrij hoog in het maagdarmkanaal, dwz, korte afstand van de maag tot het stoma. Op die manier verlies je veel vocht en veel mineralen  , dat is niet goed.  Verderop in de buik ligt het overige , grootste deel van dunne darm en dikke darm, blind gesloten, tijdelijk buiten gebruik. Zonde om dat kanaal niet te benutten, als je dat deel gebruikt kan er vocht en voedingsstoffen teruggegeven worden aan het bloed. Nou, daar komt ie.  De productie van het stoma opvangen, echt alles. Zeven , om alle brokjes eruit te vissen, en dan optrekken in een grote spuit. Op zo'n moment denk ik, waar ben ik in godsnaam mee bezig ! Rectaal een slangetje inbrengen, en die vloeibare ontlasting ter...

Twee patienten vertelden met harde stem over hun mannelijkheid, oa over de afmetingen daarvan. Bij een van hun was het getal 28 centimeter zelfs gevallen. Bij de koffie spraken wij verpleegkundigen hierover.  Moeten we dat niet even controleren? vroeg ik . Meten is weten! En daarna tekenen we het op in het dossier. We hebben tenslotte een meetlint op de afdeling, het is bij mijn weten nog niet gebruikt voor het opmeten van de edele delen. Bij erg zieke, bedlegerige patienten , gebeurt het nog wel eens dat ze veel vocht vast gaan houden. Sommigen zwellen op als een Michelin-mannetje. Ik heb wel mensen meegemaakt die zoveel vocht in hun gezicht hadden dat hun ogen in spleetjes veranderd waren. Vingers in worstjes. En het scrotum, de balzak, had de afmetingen bereikt van een kleine voetbal. Mobiliseren werd daardoor beslist een zware operatie, als het tot op je knieen hangt wordt je daar niet blij van. Vroeger werden alle patienten rectaal getemperatuurd, met een kwikthermometer. Met ...

 Twee collega's waren in gesprek met elkaar. Ik hoorde het ergens in de verte. Tot een van hun zei: Dan heeft Annemarie morgen de stipdienst. Ik was meteen klaarwakker van schrik, nam een aanvallende houding aan, ogen wijd open, lichaam verstrakt. En dat allemaal in een splitseconde! Het zal duidelijk zijn dat de stipdienst niets voor mij is. In de stipdienst moet je onderhandelen met overnemen van patienten van een andere afdeling, je krijgt allemaal lastige logistieke telefoontjes, ga zo maar door. Nachtdienst. Sommige patienten slapen met de gordijnen om hun bed helemaal dicht, het lijkt dan alsof ze in een tent liggen. Ik stak mijn hoofd tussen de gordijnen door om te kijken of alles oke was. Bed leeg. Opeens een stem achter mij, hier ben ik. Patient had net bezoekje aan het toilet gebracht en was mij van achteren geruisloos genaderd. Ik schrok me het apelazerus! Toen ik op een vernieuwde afdeling werkte heb ik iemand laten schrikken, niet met opzet. De COW's (koeien, compu...

 Begin van mijn nachtdienst. Er ging een bel, mijn collega was bezig. Ik ging voor haar bij de patient kijken. Ik zag een man naast het bed staan, hij keek mij  verwilderd aan. Ik vroeg wat ik voor hem kon doen, en dat was niet iets spectaculairs, of ik zijn bed op wilde maken. Laken en dekbed lagen in een kluwen, dus daar kon ik mij wel iets bij voorstellen. Ik trok het beddengoed recht, en vroeg, ingestopt of niet? Nee, gewoon los, anders was het te warm. Ik was nog bezig het dekbed te fatsoeneren, toen de man in een ruk alles van het bed aftrok.  Je moet het goed doen! beet hij mij toe. Pardon, ik moet helemaal niets, u kunt het ook normaal tegen mij zeggen als u iets wil , zei ik  geirriteerd  . Hij werd nog zuurder, en zei op luide toon dat ik het gewoon goed moest doen, en daarbij keek hij me woedend aan. Toen was de maat vol. Ik staakte mijn poging om het bed te fatsoeneren, zei tegen hem : ik laat me niet commanderen, ik ben geen hond!   Ik ben...

 Het gebeurt natuurlijk wel eens dat er dingen mis gaan tijdens het werk. Ik heb eea de revue laten passeren.  Een mannelijke patient was al op de postoel gaan zitten, maar de po moest er nog in. Omdat hij zeer moeilijk stond besloot ik de po erin te schuiven terwijl hij zat. Niet rekening gehouden met zijn klokkenspel, dat ver omlaag reikte. Au! Het zat klem tussen de po en de stoel. FFF, sorry! Iemand met een neussonde, de pleister zit op de neus en op het slangetje geplakt. Er moest stukje tape afgeknipt worden omdat het te lang was. Prikte ik per ongeluk met mijn schaartje in die neus. Au! Blaaskatheter inbrengen bij vrouwen , dat kan lastig zijn. Ik doe dat liever bij mannen, dan weet je meteen waar het slangetje in moet.  Bij de dames is de anatomie niet altijd volgens het plaatje, dan moet je zoeken en graven , en dan zit je nog met het slangetje in de verkeerde opening. Sorry! Dan kan je het kathetertje daar beter laten zitten, want dan weet je dat je daar niet zi...