Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

  Vandaag wordt er aandacht gevraagd in AMC en VU omtrent het niet roken beleid. Onvoorstelbaar heden ten dage, dat er achter de balie van de afdeling gerookt werd, dat er een patienten-kamer was waar dat mocht, het stond er altijd blauw van de rook. Ik had heel lang geleden een collega, van wie het zicht slechter werd. Hij sprak een patient aan dat die een sigaret in zijn hand zou hebben, op bed. Het bleek een witte pen te zijn.  Mijn collega is kort daarmee gestopt met werken, het ging niet meer. Je had natuurlijk altijd patienten die stiekem op hun kamer rookten, of in de badkamer. En dan ontkenden ze ook nog als ze erop aangesproken werden. Vroeger als kind gingen we bij mijn opa op bezoek, die rookte shag, Drum. Groen pakje met tabak waarvan hij een saffie rolde. We zaten altijd aan zijn voeten, dan rookte hij zijn sigaret, en vertelde ons ( kinderen) allemaal spannende verhaaltjes.  Mijn moeder heeft een blauwe maandag Belinda gerookt, ik mocht altijd he...

 Er moet nu eenmaal gegeten worden , ook in het ziekenhuis. Daar is nog wel wat over te vertellen. Vroeger , zeg maar 40 jaar geleden, moesten wij, de verpleging, zelf het eten uitdelen. In de nachtdienst deelden wij het ontbijt, wekten de patienten ruw uit hun slaap , iets na 6 uur in de ochtend. Goedemorgen! Tegenwoordig worden de patienten pas ruim na 8 uur gewekt, met een uitgelezen ontbijt dat ze aangereikt krijgen door de voedingsassistente. Ik was eerstejaars leerling (tegenwoordig ben je student, andere titel) en om 11 uur in de ochtend werd het warme eten al uitgedeeld.  Alle leerlingen aan de bak, eten geven, en na afloop ook de borden weer ophalen. De etensresten werden in een lege waskom geschept, dat ging daarna naar de varkens. Zo ging dat toen. Patienten  op de klasse afdeling lagen kregen mooier bestek en servies, en kregen extra lekkere hapjes. Onvoorstelbaar, maar daar betaalden ze dan ook voor, waren aanvullend verzekerd voor een excellente ...

Vandaag had ik er weer een.  Een mannelijke patiënt met een baard van ruim een week oud. Stekelig, wildgroei, niet florissant. De man in kwestie is nog niet in zijn goede doen, en zelf scheren lukt nu echt niet. Ik vroeg hem of hij zijn baard wilde laten staan ( meedoen aan de laatste mode) of dat het eraf moest.  Dat laatste dus. Scheermesjes aanwezig, geen scheerschuim. Hoeft niet zei hij, scheer maar droog. Dat ging mij te ver, helaas op de afdeling ook niet te vinden. Maar wel in de kast babyzeep gevonden.  Lekker de Zwitsal onder zijn neus gewreven, en aan de slag. Heerlijk om te doen, je ziet iemand opknappen.  Na afloop een gezicht zo glad als babybilletjes :). 

Net drie nachten in het AMC doorgebracht, en een paar foto's gemaakt om de nachtsfeer weer te geven Tijdens de nachtdienst ben je waakhond, je loopt regelmatig langs alle patienten om te kijken of ze nog leven, of alles in orde is.  Een van de stomste taken die ik ooit tijdens die dienst had ( is wel heel erg lang geleden, en in een ander ziekenhuis ) was het legen en afwassen van de asbakken uit de rokersruimte En ook heel lang geleden, aan het eind van de nachtdienst het ontbijt delen , om 6 uur  's ochtends! Ik had vroeger een puch maxi waarmee ik naar mijn werk ging. Ben op de terugweg wel eens een miniseconden in slaap gevallen, reed de berm in, het liep allemaal net goed af. Als ik een auto had gereden was het zeker niet goed afgelopen. Gelukkig zit ik al jaren op de fiets, daar is het mij nooit gebeurd om weg te zakken Vannacht hoorde ik hard gebonk ergens op de afdeling. Kijken waar die herrie vandaan kwam. Bleek dat een patient op de gesloten deur van zijn...

 Heel lang geleden, eind jaren'80, heb ik een blauwe maandag als uitzendkracht gewerkt. Dat was eigenlijk niets voor mij, zoveel onzekerheid.  Dacht je dat je vrij was, belde het uitzendbureau 's ochtends om te vragen of je ergens een late dienst kon draaien. Ik heb en had geen auto, dus dan moest ik uitzoeken hoe ik in het desbetreffende ziekenhuis komen kon met ov. Geen internet in die tijd, dus dat was best een gedoe.  Heet wat afgereisd naar diverse ziekenhuizen in Amsterdam en in het Gooi. Kwam je ergens op een onbekende plek, collega's die je niet kent, een onbekend specialisme, overal andere werkwijze, zeer vermoeiend allemaal. Je hoorde nergens thuis. Soms viel het mee (leuke collega's die je goed op weg hielpen) , soms viel het tegen ( dan liet men je aanmodderen, en elke vraag die je stelde was er een teveel). Op zekere dag werd ik gebeld, er was iemand nodig in Amsterdam West. In het voormalige Lucas-ziekenhuis in Amsterdam.( tegenwoordig ook wel OLVG -west g...

 Kunt u mij vertellen hoe het met mijn moeder is? vraagt een meneer die naar de balie gekomen is.  Ik heb die bezoeker nooit eerder gezien. Met een uitgestreken gezicht vraag ik, op zeer geduldige toon: wie is uw moeder? Deze vraag komt zeer regelmatig voorbij. Alsof wij helderziend zijn.  Waar is mijn vader gebleven? er ligt nu iemand anders op zijn kamer! Hoe heet uw vader? Meneer J .  Nee er ligt geen meneer J hier op de afdeling. Nou wordt ie mooi, hij lag hier gisteren nog! Bezoek raakt geirriteerd, ik ook. Ik ga het opzoeken in het patientendossier, bezoek blijft informatie over de patient spuien, een zinloze actie, ik weet naam en geboortedatum al, meer heb ik niet nodig. Mevrouw , u bent op de verkeerde afdeling, u moet een etage lager zijn, zelfde kamernummer. Zoef, weg was ze. Zonder excuses of een bedankje. Ondankbare hond! Telefoon gaat. Mijn  moeder is bij u opgenomen, blablabla. Nee, ze ligt niet hier op de afdeling. Maar ze is echt bij u opgenomen...