Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

  De laatste jaren zit ik iets te vaak in de tandartsstoel , problemen met gebit door de tand des tijds. Gisteren ook weer, maar daarover zo meer. Jaren geleden had ik vage kiespijn, ik hoopte dat het vanzelf over zou gaan. Tanden op elkaar en doorgaan!   Ik nam paracetamol, breidde dat uit met brufen, maar dat mocht niet baten. Ik maakte een afspraak bij de tandarts , maar die heb ik niet meer gehaald. Ik zat in de nachtdienst, het was weekend, en opeens had ik rechts een hamsterwang, het zag er raar uit, en de pijn was inmiddels tot het toppunt gestegen. Een dienstdoende kaakchirurg op mijn werk kunnen benaderen. Het was zondagochtend half 8, en we liepen samen de verlaten poli op. Het wordt geen feest! zei hij tandenknarsend. Je hebt veel te lang doorgelopen met die kies.  Ik lachte als een boer die kiespijn heeft. Hij rommelde spullen bij elkaar, zetten het mes in mijn tandvlees en de pus spoot in het rond. Hij liet een klein draintje achter ( zo, nou weet ik ook...

 Een patient die veel pijn had, probeerde te ontspannen door uren onder de douche te gaan zitten. Tussendoor belde hij , waarom weet ik eigenlijk niet, nadat hij klaar was met afdrogen. Kom je de kamer in, staat hij daar met zijn rug naar de deuropening toe, voorovergebogen over het bed. Poedelnaakt. Dan sta je toch wel even met je ogen te knipperen! Patient , gekleed in operatiejasje en operatiebroekje, veel stelt dat laatste niet voor. Het is  rekbaar en is van net-materiaal gemaakt, je ziet dus alles. Als iemand in deze kledij over de afdeling loopt wil je dat allemaal juist niet zien! Maar menig patient heeft daar geen problemen mee  Mannen die , staand naast hun bed, in de urinaal gaan plassen. Prima, maar trek eerst even dat bedgordijn dicht, wij willen hier geen getuige van zijn. Mensen die niet zo mobiel zijn kunnen gebruik maken van een postoel naast het bed. Sommigen ploffen er al op neer voor je de bedgordijnen sluiten kan, dat is nou ook weer niet nodig, wacht...

  Een mannelijke patient  werd in de ochtend door twee vrouwelijke verpleegkundigen grondig gewassen. Zijn intieme delen reageerden hierop met een erectie.  Ach ja, ik ben  nu eenmaal een verstokte vrijgezel, zei hij heel droog. Dan krijg je dat! De volgende ochtend trof ik hem zittend op de bedrand aan, laken over zijn ontblote onderlijf.  Ik trok het gordijn dicht om hem te helpen een korte broek aan te doen. Zodat passanten niet met zijn mannelijke delen geconfronteerd zouden worden. Ach of het nou een leverworst is of een ander formaat,  dat maakt niet uit zei hij.  Hij had nog een blaaskatheter in, die had ik gisteren gefixeerd met tape op zijn bovenbeen, zodat het niet zo hinderlijk aan zijn penis trok. Nou, de katheter heeft gewonnen,  hij ( het wormvormig aanhangsel) hangt er verslagen bij , zei hij. Ik wilde de tape, die losgegaan was van zijn been  van de katheter afknippen.   Hij wees op zijn mannelijkheid en zei : ga je ...

 Visite lopen, het klinkt gezellig. Is het soms, maar niet altijd. Zolang het maar to the point is. Verpleegkundigen, studenten en artsen bespreken de patienten, hoe het nu met ze  is, wat er moet gebeuren, ga zo maar door. Alles wordt digitaal vastgelegd, en dat is soms een gedoe, maar alles went. Voor die tijd moest het allemaal op papier.  De verpleegkundige dossiers zaten in rode mappen, de artsen mappen in blauw. Hoe langer de opname duurde, hoe voller die mappen werden. Pasten dan niet meer in de uitsparing in de kar waar ze opgeborgen werden. Als verpleegkundige legde je al je mappen op een klein karretje, als je je ronde ging doen. Goed opletten dat ze niet gingen schuiven. Dat gebeurde natuurlijk wel eens, dan stortten ze neer, ringband sprong open ,en alle blaadjes lagen door elkaar. Helemaal k..., dat snap je wel. En heel lang geleden, toen ik net in de verpleging zat, in 1983 , 1984, toen liepen de verpleegkundigen niet zelf visite, laat staan de studenten ( l...

  Patienten met in de voorgeschiedenis opiaten/en of andere verslavingen.  Als die een operatie moeten ondergaan dan weet je al hoe het daarna verlopen zal. Pijn in de overtreffende trap. Niets helpt.  Een paar jaar terug, een vrouw, die onhoudbaar veel pijn had. Kreeg ketanest via het infuus op een stand die ik in in mijn hele loop baan nog niet meegemaakt had. Daarnaast nog prikjes morfine, oxazepam, niets hielp. Voor de 1000e keer overleg met het pijnteam, die ook niets meer wisten te bedenken. En de patient maar bellen en vragen om meer, meer , meer. Ik heb afgeleerd om aan deze patienten te vragen hoe het met de pijn is, want die is altijd gekmakend /helemaal k.., ga zo maar door. Pijnstilling is niet genoeg, echt nooit. En de pijnscore?  Op een schaal van 1-10 kunnen de patienten aangeven hoe erg het is.  Deze specifieke groep zieken redt het ook niet met die scorelijst, zo ook deze patient. Pijnscore?  een 12,5! Dat is dus niet verenigbaar met het le...