Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 Logistieke problemen.  En dat in deze tijd. Of juist daardoor. In het weekend en tijdens feestdagen zijn er minder mogelijkheden in het ziekenhuis, om dingen voor elkaar te krijgen. Dat kan gaan om het inschakelen van een dietiste, doorgaan met het zoeken door de transferafdeling naar een plekje in een verzorgingshuis oid na ontslag uit het ziekenhuis. En wat te denken van een secretaresse achter de balie, in het weekend? Al die telefoontjes, ontslagpapieren, ga zo maar door. Fysiotherapie is ook minimaal aanwezig in het ziekenhuis tijdens deze dagen, en dat terwijl er ook weinig handen aan het bed zijn, de patient is dus de dupe. Maar ook kan het gaan om het plaatsen van bepaalde slangetjes, zoals een duodenumsonde ( waardoor iemand sondevoeding krijgt) of een Centraal Veneuze Katheter, waar iemand voeding via de bloedbaan door krijgt. Ik vind het jammer en het maakt me ook boos.  Goed vooruit denken is dus een vereiste, en hopelijk wordt de zorg ooit weer naar een hoge...

  Een paar jaar geleden lag er een patient, geboren Amsterdammer , bij mij op de afdeling . Hij was al diverse malen opgenomen geweest. Zijn linker been was nu geamputeerd en hij was vrij hulpbehoevend. Op een avond vroeg hij aan mijn student of ze zijn been anders neer wilde leggen. Zonder na te denken vroeg ze ' welk been meneer? ' Waarop hij zei ' mijn derde been nou goed ?!' ' B, ze probeert je zeker op het verkeerde been te zetten!' zei ik daarna. We moesten alledrie heerlijk lachen. Tijdens een andere opname ging hij opeens slecht, ik drukte op de assistentiebel. Meteen stonden er zes vrouwelijke collega's om zijn bed. Ondanks zijn ellende had B een grote glimlach op zijn gezicht . ' Dit heb ik altijd al gewild, allemaal mooie vrouwen aan mijn bed!' Hij ging naar de IC, en kwam na een paar weken weer terug op de afdeling. Onkruid vergaat niet ' zei ik tegen hem. En zo is het. B heeft negen levens, net als een kat.

 Tijd terug op mijn werk. Ik moest een patient ophalen, van een onderzoeksafdeling, hij had daar een roesje gekregen. Hij zei tegen mij dat hij al drie maanden niet gegeten had, en begon over de banketbakker en croissants te praten. "Maar mensenvlees is ook erg lekker'' zei hij toen. Ik heb hem maar niet gevraagd wat hij daar precies mee bedoelde. Ik bracht hem daarna naar de rontgenafdeling. Voor het maken van de foto werd er een harde plaat onder zijn rug geschoven,. Er werd hem verteld dat het niet comfortabel zou liggen, maar dat het noodzakelijk was om de foto te kunnen maken. " Ik ben wel wat gewend' zei hij toen. In mijn vorige leven ben ik fakir geweest en toen sliep ik op een spijkerbed. Alle reactie