Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

  Toen ik vanmorgen bij het AMC aankwam, was er een mannetje met een tankwagen bezig, om zuurstof over te hevelen. Ik waande mij meteen in hoger sferen, de fietsenstalling , die daar pal naast ligt was gevuld met dit gas. Mijn saturatie (zuurstofgehalte in het bloed ) was meteen 100%. Op mijn werk maak je van alles mee dat met zuurstof en ademhaling te maken heeft. Hieronder een opsomming van een aantal momenten. Ik verzorgde een recalcitrante patient, met COPD. Bij deze longaandoening is men gewend aan een lagere saturatie, dus deze patient teveel O2 toedienen is funest, dan demp je juist de ademhalingsprikkel. Maar goed, deze meneer scoorde wel erg laag, zo rond de 60%. Ik trof hem aan naast bed, op een stoel, paars aangelopen gelaat, snakkend naar adem. Zijn zuurstofkapje lag op zijn schoot. Zet m maar op zei ik. Ja ja, dat doe ik zo! Voor de tigste keer uitleg gegeven dat het toch wel handig zou zijn dat masker op zijn neus te zetten.  Het hielp all...

  de blijde boodschap. Er zijn grenzen aan mijn incasseringsvermogen. Sommige patienten beschrijven in geuren en kleuren hun stoelgang, en verwachten dan een complimentje. De volgende benamingen worden gehanteerd: vlaamse reus, grote jongen, grote boodschap, 'hij lag er prachtig bij'. Totaal geen schaamte, men denkt dat wij zorgverleners immuun zijn voor vieze dingen. Uiteraard wordt daarna een eervolle vermelding in het dossier gemaakt. Een geluk bij een ongeluk. Een patient, die zich wilde ontlasten, op de postoel geholpen . Nadat er flink wat geproduceerd was, heb ik de patient van de zetel af geholpen. Met een klap viel de po uit de stoel. Hij viel loodrecht omlaag en er spetterde niets in het rond. De drol zat keurig vastgeplakt op de bodem van de po. "Shit" zei mijn patient heel toepasselijk. Wat mij betreft was dit een geluk bij een ongeluk. In de nachtdienst had ik minder geluk. Een patient belde, voor ik bij hem gearriveerd was zat hij al op de postoel, en ...

In mijn tijd op Chirurgie veel vieze wonden meegemaakt.  Er komt champignonsoep uit die wond, heb ik wel eens geroepen, als ik de gazen uit een grote buikwond haalde, doordrenkt met onwelriekende cremekleurige smurrie. Pas op, ik heb koude handen, ik ben een reptiel, zeg ik tegen patienten als ik ze aan moet raken. Ik heb menigeen de koude rillingen bezorgd. Dat kussen lijkt wel een pannenkoek.  Veel kussens op mijn werk zijn zo vaak gewassen dat ze totaal geen steun meer bieden, zelfs als je er twee op elkaar legt is het niets. Rijp voor de vuilnisbak. U lijkt wel een cactus. Sommige zieke patienten hebben zoveel zorg nodig dat het scheren erbij in schiet. Wat een feest is om dan een keer het mes ter hand te nemen, en te gaan schrapen, tot er weer een babyhuidje tevoorschijn komt. Melaena, ziet er uit als bramenjam. Het gaat hier om bloedontlasting, als je een bloeding hoog in je maagdarmkanaal hebt. Door vermenging met spijsverteringssappen kleurt het glimmend zwart met een ...

Ik had nachtdienst, en er werd een patient opgenomen, die een donornier zou krijgen. Hij arriveerde eerder dan het orgaan. We gingen bloed afnemen, controles doen, tot zover alles normaal. Daarna wilde ik een ECG gaan draaien, een hartfilmpje. Hij deed zijn shirt uit, en toen kreeg ik ogen op steeltjes.  De man bleek in 'very good shape'  te zijn, een gespierd bovenlichaam , brede biceps en een sixpack. Ik stond paf. Ik heb hem gecomplimenteerd. Dat zijn wij hier niet gewend! De gemiddelde patient hier heeft totaal andere contouren. Bij de mensen die een donornier krijgen is het altijd de vraag of ze er zonder kleerscheuren doorheenkomen. Deze patient heeft in elk geval voordeel, aan zijn conditie zal het niet liggen! En geheel conform zijn gestroomlijnde lichaamsbouw is zijn herstel gegaan.

 In mijn tijd op Chirurgie. Er lag  een patient bij mij op de afdeling die niet makkelijk in de omgang was. Hij had het al met diverse collega 's aan de stok gehad. Vanwege passageproblemen in zijn maagdarmkanaal mocht hij niet eten, maar alleen heldere dranken tot zich nemen. Per abuis arriveerde er toch een bord met eten voor hem bij de avondronde. Ik maakte een grapje en zei , dit is niet echt vloeibaar he, zal ik het terugbrengen naar de keuken? Nee, ik wil dat het hier blijft staan, was het antwoord. Ik reageerde noch op de uitdagende blik noch op de prikkelende toon van de patient. Na een uur werden de dienbladen door de keukendame opgehaald, maar het bewuste dienblad mocht niet mee van de patient. Pas na drie uur kreeg ik daar toestemming voor van hem. Zie je nou wel dat ik er niets van gegeten heb, zei hij. Ik wilde er alleen maar even aan likken!