Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 Bloed. ik zat laatst in de trein, en hoorde een jonge vrouw een gesprek voeren door haar telefoon. Ze werkte in de zorg, en de taferelen die ze beschreef herkende ik wel.  Maar om die nu hardop in de trein te bespreken.. Ze vertelde dat ze iemand op het toilet gezet had, die bleef daar eeuwen op zitten . Toen ze uiteindelijk hem eraf ging halen, nadat hij aan de bel (koordje)getrokken had,  trof ze een bloedbad aan.  Ze schrok daarvan, ging op zoek naar de oorzaak van het slagveld. Het bleek een wondje aan zijn  scheenbeen te zijn.  Mensen die prednison gebruiken krijgen een perkamentachtige huid, die heel kwetsbaar is. Bij hun kan een simpele pleister, die je aanbrengt na bloedafname, al de huid kapot scheuren als je de tape verwijderd.  Daarna beschreef ze in geuren en kleuren iemand die ( ook op het toilet) veel bloed verloren had. Rectaal bloed verlies is een zaak om serieus te nemen, bij nadere inspectie bleek het een gigantische aambei te zijn....

 Schapenvachtjes werden vroeger in het ziekenhuis gebruikt, ter voorkoming van doorligplekken, ofwel, decubitus.  De kans om door te liggen was groot, vroeger hadden mensen vaak en langdurig bedrust, en hun stuitje en hielen werden daardoor overbelast door de constante druk. Die schapenvachten hielpen natuurlijk geen bal, maakten het allemaal nog erger. Op hoe meer lagen iemand ligt , hoe groter de kans op deze plekken.  Maar er  waren meer hulpmiddelen. Luchtmatrassen, dat waren losse dunne matrassen met een pompje eraan En er was zelfs een waterbed. De patient kwam dan op een matras te liggen dat uit drie delen bestond. Het middelste deel moest handmatig met water gevuld worden, een heel karwei voor dat  klaar was. Een paar keer per dag was er een smeerronde, de patient moest op zijn zij gaan liggen, en dan werden zijn billen met antidecubituscreme gemasseerd en de hielen idem. En dat allemaal in de strijd ter voorkoming van decubitus. Maar alle inspanningen t...