Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 Vandaag bijscholing Acute zorg. In de ochtenduren drie theoretische lessen, waarin de ABCDE methode uiteengezet werd. Dit deel van het alfabet helpt hulpverleners om een patient, die acuut ziek geworden is, en vitaal bedreigd is, stap voor stap in kaart te brengen. Voor de leken onder ons : A : Airway ,  kijken of de luchtweg van de pat bedreigd is B : Breathing,   beoordelen van de ademhaling C : Circulation, beoordelen van de bloedsomloop D : Disability, beoordelen van het bewustzijn en neurologische functies E: Exposure   beoordelen van temperatuur, verwondingen en andere fysieke kenmerken We zaten met een 12 tal leergierigen bij elkaar, op een stoeltje dat wel iets van een kinderstoel weghad. Groot was onze vreugde toen we na deze lessen een uitmuntende lunch voorgeschoteld kregen. Op voor de volgende ronde, oefenen met Lotus patienten. Dit zijn geoefende acteurs, die zo goed zijn dat je adrenaline meteen gaat stromen bij hun aanblik. We werden in groe...

-In dossier van een patient stond bij contactpersonen 1 zoon vermeld.  Heeft u  nog meer kinderen?  Voor zover ik weet niet, was het antwoord. -Jullie doen veel te aardig tegen mij, zei een patient, dat wil ik niet! -Zit u nog goed op de stoel? vroeg ik een verzwakte patient die daar al een tijdje zat. Antwoord: waarom zou het niet goed zijn! op boze toon.  Dan  niet, zei ik,. -Hoe wilt u aangesproken worden met u of met jij ? vroeg ik .  Graag met 'gij' was het antwoord. -Ik mocht een patient , die niet sterk op de benen stond, niet helpen bij transfer van bed naar de stoel. Ik hield mijn hand toch losjes onder zijn arm, daarop snauwde hij mij af dat ik niet mocht trekken en duwen. Als u valt heeft u een gebroken heup , zei ik. Ach, dat is het risico van mijn leeftijd, zei hij. -Vroeger was er op mijn werk geen paracetamol voor het infuus. Alleen tabletten en zetpillen. Een man was misselijk, braakte en had hoofdpijn. Ik kwam aan met een suppje, omdat een ...

Op mijn afdeling lag een jonge man, van begin 30. Hij was geopereerd. Omdat hij verstandelijk en lichamelijk gehandicapt was bleef zijn moeder bij hem op de kamer slapen. Rooming -in wordt regelmatig toegepast in het ziekenhuis, familie ondersteunt hun naaste, helpt mee bij lichamelijke verzorging en meer. Het was alleen jammer dat die moeder zeer moeilijk in de omgang was.  Alles wat wij deden werd in twijfel getrokken, ze overviel je steeds met ontelbaar veel vragen, was nooit tevreden. Een normaal gesprek zat er niet in met deze vrouw. Op een avond kwam ik  de kamer binnen, die zat vol familie. Het werd doodstil, ze keken wat ik kwam doen. In dit geval : een infuus omzetten. Na de stilte begonnen ze uitgebreid te praten met elkaar, in een taal die ik niet versta. Ze keken met een schuin oog naar mij, en lachten met elkaar.  Voelde niet prettig dit. Deze hele familie had ik al vaker gezien, en ik wist dat ze vloeiend NL spreken. Bij de laatste medicijnronde kwam ik de k...

 Wat een spetter! In het dagelijks leven roep je dat als je een erg aantrekkelijk persoon ziet, waardoor je in verregaande staat van opwinding komt te verkeren. Op mijn werk heeft het een totaal andere betekenis. Ik ben wel wat viezigheid gewend, maar sommige dingen zijn smerig in de overtreffende trap. Een stoma zak legen, geen probleem . Maar als er een spetter op mijn broek komt, en de nattigheid doordringt tot op mijn huid, dan moet ik me beheersen om niet in een noodvaart met alcohol en doekjes naar het toilet te rennen. Een keer moest ik iemand wassen, die een en al schilferende huid had,. Het was een enorme man, die zichzelf niet kon verzorgen. Hij stond voorover gebogen over een looprekje, en ik waste hem aan de achterzijde. Er dwarrelden huiddeeltjes op mijn blote arm, zoiets kleins maar toch heel onaangenaam. Een patiente met necrotische tenen. Onder een van de nagels kroop een minuscuul wormpje vandaan, toen ben ik wel weggerend, er zijn grenzen aan wat ik verdagen kan.....

 Het hoeven niet altijd huzarenstukjes te zijn.  Soms zijn de simpele dingen ook van belang voor het welzijn van de patient. Patienten die voor het eerst sinds weken weer onder de douche kunnen, die snakken naar stromend water over hun lichaam heen. Dat vergt dan een goede voorbereiding, de uitputting is daarna enorm maar bovenal is er een gevoel van welzijn, van zich weer mens voelen. Of de zieke mannelijke patient, die te zwak is om zelf het scheermes ter hand te nemen. Die een baard van een week heeft waardoor hij eruit ziet als een cactus.  Dan zet ik hem graag het mes op de keel, letterlijk, en maak er wat moois van. Of de patient even extra aandacht geven, door ze lekker in te vetten met bodylotion. Sommige patienten hebben er geen oog meer voor, geen fut meer voor. Ze dragen een luier en een ziekenhuisjasje. Dan hebben ze een zetje in de goede richting nodig. Indien mogelijk gooien we die pamper in de open haard, en laten we ze weer normaal ondergoed dragen. En de ...

Vandaag de kieswijzer gedaan, en nav daarvan dit stukje geschreven. Ziekenhuizen laten specialiseren of alles laten doen? Sinds 1989 werk ik in het AMC.  Begonnen op Chirurgie, daar lagen vooral patienten die geopereerd werden aan een deel van het maagdarmkanaal.  Slokdarm, maag, alvleesklier, 12vingerige darm, dunne darm, galwegen, lever, dikke darm. Veel oncologie.  Het behoeft geen betoog dat ik dit een mooie afdeling vond om op te werken, ondanks de hoge werkdruk. In september 2022 de overstap gemaakt naar Niertransplantatie en nefrologie. Stond ik daar, met twee linker handen. Jarenlange expertise door de wc gespoeld. De reden? Fusie tussen  AMC  en de VU.  Mijn oude afdeling is in fases naar de VU verhuisd. Dat is nu het kankercentrum. Voor mij persoonlijk is de VU een brug te ver. Ik fiets naar mijn werk en de keus was daardoor snel gemaakt, 20 of 60 minuten fietsen. Voor  nier-problematiek, oa, moet je nu in het AMC zijn. Tja, en dan nu de real...

 Patienten hebben bij hun bed natuurlijk een bel, waarop ze kunnen drukken indien ze hulp nodig hebben. Tevens zit daarbij een knopje waarmee ze het licht bij hun bed uit kunnen doen.  De verlichting midden op de zaal doe je uit bij de ingang van de ruimte. Hoog achter het bed zitten gekleurde knopjes, groen, geel, rood  en blauw.. Met het groene knopje  zetten wij, de verpleging , de bel uit. Het gele knopje drukken wij in als we hulp nodig hebben, en het rode knopje als er een acute situatie ontstaan is. En het blauwe knopje, weet ik niet, al sla je me dood. Druk je de rode in, dan gaat er een tatutatu geluid af en komen wij allemaal aanrennen. En vaak zie je dan een nietsvermoedende patient achter zijn bed staan, zijn vinger net van het knopje af. Hij wilde alleen maar het licht uitdoen. Of het was iemand van het bezoek, of iemand van de schoonmaak. Best knap om helemaal bij dat knopje te komen, het zit op een onmogelijke plaats, hoog achter het bed, meestal staat...