Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 Dromen over mijn werk, het houdt niet op. Ik droomde dat ik een late dienst had, en ik was te laat. Ik wilde met de lift naar boven , maar slechts twee van de vier deden het ( dit is in het echt ook zo).  Ik wilde in een lift stappen , maar die was bezet met werkmannetjes, ik kon er niet in, de deur ging slechts een centimeter open.  Na heel lang wachten kwam er een lift. Uiteindelijk op de afdeling, in de garderobe bleken mijn uniformjasjes er raar uit te zien. Ik deed er een aan, die paste niet, ik kreeg hem daarna niet meer uit, omdat ik mijn armen niet goed naar achteren kon bewegen, ik moest iemand vragen te helpen. Uiteindelijk gereed, mijn collega s waren al begonnen. Ik ging naar mijn patienten, maar de kamernummers waren veranderd en totaal onlogisch gerangschikt , ter voorbereiding op de verhuizing naar een nieuwe afdeling ( die ook echt plaats gaat vinden). Ik deelde medicatie bij een patient, de pillen zaten in een baxterrol, Dat is een plastic rol, waarin de...

  Veertig jaar geleden begon ik met de inservice-opleiding Verpleegkunde. Het was een fantastische opleiding  waarin je heel veel leerde. Je begon met drie maanden school, daarna ging je meteen aan de bak, en ging je meteen geld verdienen. Dat was ideaal, zodoende kon ik , meteen nadat ik mijn eerste salaris ontvangen had, uit huis, weg bij mijn ouders, ik snakte naar vrijheid. De opleiding bestond uit een aantal maanden stage, vaak duurde zo'n periode zes maanden. En daarna weer een paar weken school. Als eerstejaars leerling ( zo heette dat toen, je werd niet student genoemd) mocht je de rotklusjes doen.  Po's afwassen, sputumbekers soppen (zo vreselijk goor!! ), de rectaal gebruikte kwikthermometers schoonmaken. Naarmate de opleiding vorderde, mocht je steeds meer doen.  Bloeddruk meten mocht je pas in je tweede jaar. Die meters waren een soort van openklapkastje, dat je op bed bij de patient moest leggen, en daarbij gebruikte je een stethoscoop om te controleren ...

Als je op zondag dienst hebt, is er grote kans dat je iemand van de kerk aan de telefoon krijgt. Dan worden wij geacht elke patient te vragen of hij/ naar de kerk wil. Op een zondag was ik niet alert (ik probeer dit telefoontje te mijden) en  nam nietsvermoedend de telefoon op. Iemand van de kerk belde. De dienst was al begonnen, en bij een patient die daar aanwezig was, was de infuuspomp aan het piepen.  Ik spoedde mij naar beneden, want zo'n piepende pomp is vreselijk irritant. Toen ik daar aankwam, hoorde ik vertrouwde orgelmuziek en bijbehorend gezang, en mijn jeugdtrauma kwam weer boven. Als kind moest ik elke zondag naar de kerk, en ik haatte die bezoeken, en alles wat daarmee te maken heeft.. Die afkeer is nooit minder geworden. Ik probeerde mij af te sluiten voor de psalm die gezongen werd, en ging naar het piepende infuus. Totaal onbekende patient, hij hoorde op een andere afdeling thuis! Ik vloekte heel zachtjes, en nog iets harder toen ik zag dat de infuuslijn voor ...

In de nachtdienst.  Er lag een mevrouw bij mij , ze was dik in de negentig. Zo goed als blind, doof , goed bij de tijd en zeer pinnig. Was vroeger onderwijzeres geweest, dat was duidelijk te merken. Er was vast geen kind geweest dat haar had durven tegenspreken. Een oog van haar , waar ze tot voor kort nog iets mee zag, was er vreselijk aan toe. Er lag een waas overheen, door een ontsteking. In een poging nog iets te redden, moest dat oog elk uur gedruppeld worden.  Met twee soorten druppels.  Ik kwam bij haar, begin van de nacht. Ze sliep, ik moest haar wakker maken.  Wat komt u doen? vroeg ze. Haar oog was de afgelopen 24 uur al gedruppeld, elk uur, dus deze vraag was overbodig leek mij. Toch probeerde ik geduldig te blijven en gaf antwoord. Wat zegt u? Ik versta u niet, zei ze na mijn uitleg.  Ik moet mijn hoorapparaten indoen, en daarna scharrel, zoek, in het nachtkastje.  Fff, ze hoorde me daarna, oog gedruppeld. Later op de nacht moest ze naar het toi...

 Vandaag is het internationale handenwasdag. Dat weet ik dankzij mijn alerte collega's uit de nachtdienst.  Daarom maar wat uitspraken en spreekwoorden over handen. Je handen uit de mouwen steken:  aan de slag gaan Je handen laten wapperen: aan het werk gaan Iets loopt uit de hand: iets is niet meer onder controle te krijgen Je handen in onschuld wassen : je verantwoordelijkheid ontlopen in een kwestie waar je wel verantwoordelijk voor bent Dit komt uit de bijbel, Pontius Pilatus wast zijn handen in onschuld Zwaar op de hand zijn: somber zijn, terneergeslagen,  Een handgemeen: een gevecht iets achter de hand hebben: iets voor nood hebben als je elkaar helpt is de klus sneller klaar Veel handen aan het bed: veel zorgend personeel op de werkvloer Beter een vogel in de hand dan tien in de lucht ; beter kies je voor weinig,  dat zeker is, dan veel, dat onzeker is Je hand op de knip houden: zuinig zijn Iemand de hand boven het hoofd houden: iemand beschermen En zo zi...

  (on)verantwoordelijk Toen ik de in-service opleiding A verpleegkundige deed, in kleine Amsterdamse ziekenhuisjes, kreeg je al vroeg verantwoording te dragen. Ik kan me late diensten herinneren waarin je op een afdeling met 30 patienten, de leiding had als derde jaars student met als collega een tweede jaars. In het ziekenhuis liep wel een avondhoofd rond, die je kon bellen als er nood aan de man was. Drukke diensten waren dat, maar dat was wat je gewend was. Ik praat nu over bijna veertig jaar terug in de tijd. Toen ik net gediplomeerd verpleegkundige was, ben ik zelf wel eens avondhoofd geweest, omdat ere niemand anders beschikbaar waar was. Ik kreeg een extra pieper op zak, en een bescheiden toelage.  Ik kan me niet herinneren dat er iets speciaals gebeurd is die avond, gelukkig maar. Want ervaring opbouwen duurt jaren. Zelfs nu ben ik nog niet uitgeleerd. Gelukkig maar, want ik wil ervoor waken star en roestig te worden. NB de ziekenhuizen waar ik mijn opleiding heb gedaa...

  Het is meer dan twintig jaar geleden, maar het blijft een leuke anekdote. Ik werkte op afdeling Chirurgie, en er was een nieuwe zaalarts. Het was een vreselijke vrouw, niemand kon met haar overweg. Althans, niemand van het verplegend personeel. Tijdens een nachtdienst had een collega een plan beraamd om haar een poets te bakken. Deze arts had de reputatie wel van een erotisch verzetje te houden, ook op het werk. Zoals het met dit soort dingen gaat was bij bijna iedereen bekend wie haar billenmaat was op het werk. Dat was G, een andere goodlooking zaalarts. De vrouwelijke arts kwam tijdens de nacht op de afdeling, om te zien of er nog vragen waren over de aanwezige patienten. Alles was rustig. Een collega van mij, een man, trok zich terug op een kantoor, en stuurde haar een bericht via het oppiepsysteem. In haar scherm verscheen de volgende boodschap : seks op OK 16, . Liefs G. Dat klonk haar waarschijnlijk als muziek in de oren, wan ze stond meteen op, en zei ; Ik ben opgepiept v...

Een aantal jaren terug lag er een patient bij mij op de afdeling, die een zware operatie ondergaan had, met daarna complicaties. Hij had twee maanden op de IC gelegen, en kwam ernstig verzwakt terug op de afdeling. Maar zijn levenslust was nog volop aanwezig, en zijn mond deed het ook nog goed.  Ik had nachtdienst, het was druk. Hij had gebeld maar ik kwam niet meteen omdat ik met iemand anders bezig was.  Hij trok van leer toen ik er was, en was behoorlijk onbeleefd. Nou heb ik gedurende de nacht wat minder geduld. Ik heb hem streng toegesproken , dat hij niet de enige is, ik echt wel kom als hij belt en dat ik niet kan heksen.  Klare taal, dat kwam goed aan. Daarna konden we het prima met elkaar vinden.  Gedurende zijn opname ging hij nog drie keer terug naar de IC, het schoot niet echt op met hem. Hij was een echte Amsterdammer, en daar kan je wel een grapje mee maken. Iedere zondagochtend belt iemand van de AMC kerk naar de afdeling, of er patienten zijn die naar...