Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

  Dromen over mijn werk, ik doe dat al veertig jaar. Hieronder een aantal dromen , sommige zijn nieuw, andere komen steeds weer terug. Ik droomde vannacht over mijn werk. Ik moest samen met een student medicijnen delen. Het computerscherm zag er opeens anders uit, met heel kleine donkere vakjes, waarin je met pen je handtekening moest zetten. En de medicijn opdrachten waren bijna onleesbaar. De medicatie klopte niet en na twee uur waren we nog steeds bij onze eerste patient bezig. Ik werd moe en onrustig wakker. Ik droom dat ik op een ziekenzaal sta, met zes heel zieke patienten.  Er gebeurt van alles, stomaplakken die gaan lekken, wonden die open barsten, woundmanagers die eraf vallen, chaos alom.    Ik sta er letterlijk en figuurlijk alleen voor, de tijd glipt door mijn vingers, en ik kom geen stap verder, Door het raampje van de zaal zie ik dat mijn collega's rustig koffie gaan drinken. En nog zo'n leuke.. Ik heb een dienst die er bijna opzit, en opeens bedenk ik ...

  Tijdens de lunch op mijn werk hebben we net bijzonder vieze verhalen opgerakeld, die wij ooit in onze carriere als verpleegkundige meegemaakt hebben.  Daar kan ik wel een boek over schrijven, maar toch wil ik eerst een ander bijzonder verhaal kwijt, dat net boven kwam drijven bij mij. Eind jaren '70, toen jonge mannen nog verplicht in dienst moesten. Mits ze door de medische keuring kwamen.  Een jonge man zag de dienstplicht helemaal niet zitten, en had iets bedacht om de dans te ontspringen.  Hij smeerde pindakaas tussen zijn billen. Toen hij bij de arts was, stak hij zijn vinger in zijn bilnaad, en daarna likte hij zijn vinger af.  Hij werd heengezonden en hoefde niet meer terug te komen. En dan moet ik denken aan het liedje dat de kleuterklassen vroeger zongen: heb je ook zo'n trek, in een bammetje met pindakaas!

 Infuuspompen.  Toen ik 40 jaar geleden de verpleegopleiding begon, was het allemaal behoorlijk anders in het ziekenhuis.  Infusen liet je op de hand lopen, geen pomp waarmee je de druppelsnelheid in kon stellen.  Je stond met je zandlopertje naast het bed, telde de druppels gedurende 15 seconden, en rekende uit wat de snelheid was.  Het was natuurlijk een enorm gedoe om het precies goed in te stellen.  TPV bestond nog niet. mensen die via een infuus gevoed moesten worden kregen dagelijks verschillende vloeistoffen toegediend. Intralipid, vitalipid, glucose en nog meer.  Vaak moesten die mengsels tegelijk inlopen, en dat was een enorm gepruts, het ging vaak lekken vanuit de ontluchtingsslangetjes, de hele vloer plakte dan.  De infuussystemen hadden nog geen klemmetjes om dicht te knijpen, dat deed je met je kocher. En infuuszakken bestonden nog niet , het waren allemaal flessen, en die vielen zo nu en dan stuk. Bv als de patient met zijn zwaar bel...

  Op mijn werk gebeurt het nog wel eens dat een patient valt.  Vaak bij het uit bed komen, zonder toezicht, verstrikt in de slangen en snoeren.  Of uitgegleden over de eigen urine en/of ontlasting, bij het niet meer op kunnen houden. Of onder de douche, als bijvoorbeeld de inspanning teveel was. In de hoop een aantal vallen te kunnen voorkomen, worden wij geacht de Valhistorie bij te houden. Om zodoende in te kunnen schatten wie er een groter risico op vallen loopt. Maar nu ben ben ik ook toe aan valpreventie.  Deze stijve hark is twee winters terug een paar keer gevallen met de fiets, het was glad, goed opgelet, maar toch ter aarde gestort. Een paar weken terug heb ik mijzelf overtroffen. Ik fietste s avonds laat naar mijn werk, was vol goede moed, en in gedachten verzonken. Opeens zat ik met mijn fiets tegen de stoeprand, en daar ging ik, mijn val werd gelukkig gebroken doordat ik op het gras viel. Mijn eerste reactie is; kijken of niemand het gezien heeft, snel op...

Breek me de bek niet open! Vandaag communicatietraining op mijn werk. De aftrap was :uitzoeken van 1 kaart, er was keus genoeg.  Een kaart die bij je gevoel van dit moment paste. Ik koos deze omdat ik het een mooie foto vind, zelf graag fotografeer, en verder niets  Het heeft niets te maken met mijn gevoel, dat laat zich nml niet vangen in/door een kaart. Deze kaartensessie kende ik van een paar jaar geleden van een andere training. Toen had ik dezelfde mening. De kaart moest je overigens weer teruggeven. Het was de bedoeling dat iedereen zou praten als brugman, en dat lukte verrassend goed,. Foto hierboven: naamsticker was voor de trainster. Wij als het team kennen elkaar langer dan vandaag, wij kennen elkaar van haver tot gort. We werden ingedeeld in kleine groepjes, en tot mijn vreugde hoorde ik bij het groepje met de roze kaartjes!  Het was niet de bedoeling dat we over koetjes en kalfjes zouden gaan praten, noch je kaken op elkaar houden. En daar zitten we dan, een s...