Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

   Het is altijd fijn waardering voor je werk te krijgen.  Patienten die met ontslag gegaan zijn laten vaak een lief kaartje achter, met daarin hun dankbetuigingen geschreven. Al dan niet met een bedragje erbij voor in de afdelingspot, waarmee er leuke dingen voor het personeel gedaan kunnen worden. Snoep, taart, koekjes worden ook gedoneerd . En dan heb je nog de patienten die zelf, of familie, een eigen zaak hebben. En van daar uit een schenking doen. Zo kreeg ooit al het personeel op de afdeling Chirurgie en eigen doos met Leonidasbonbons. Van een familie die in delicatessen handelde. Ook zijn er wel eens pizza's bezorgd, lekker hapjes, kaarten voor het theater, ga zo maar door. Ik heb een keer een zelf gebreide sjaal van een lieve dame mogen ontvangen, dat was heel persoonlijk en superlief! Het is allemaal op vrijwillige basis, maar een blijk van waardering wordt echt op prijs gesteld. Op Chirurgie lagen patienten soms een half jaar in het ziekenhuis, waren op het nip...

  Het is altijd fijn waardering voor je werk te krijgen.  Patienten die met ontslag gegaan zijn laten vaak een lief kaartje achter, met daarin hun dankbetuigingen geschreven. Al dan niet met een bedragje erbij voor in de afdelingspot, waarmee er leuke dingen voor het personeel gedaan kunnen worden. Snoep, taart, koekjes worden ook gedoneerd . En dan heb je nog de patienten die zelf, of familie, een eigen zaak hebben. En van daar uit een schenking doen. Zo kreeg ooit al het personeel op de afdeling Chirurgie en eigen doos met Leonidasbonbons. Van een familie die in delicatessen handelde. Ook zijn er wel eens pizza's bezorgd, lekker hapjes, kaarten voor het theater, ga zo maar door. Ik heb een keer een zelf gebreide sjaal van een lieve dame mogen ontvangen, dat was heel persoonlijk en superlief! Het is allemaal op vrijwillige basis, maar een blijk van waardering wordt echt op prijs gesteld. Op Chirurgie lagen patienten soms een half jaar in het ziekenhuis, waren op h...

Een patiente, voor wie ik een aantal dagen gezorgd had, overleed op de IC. Het was iemand die in mijn hart was gaan zitten, iemand die ik mee naar huis nam. Dat kwam omdat ze erg ziek was, de zorg was intensief. Dat voel je tot diep van binnen . De dochter die de hele dag bij haar was was vreselijk lief, zowel voor haar moeder als voor degenen die aan het bed kwamen. Ik vroeg de dochter hoe ze dit vol hield, dag in dag uit bij haar moeder zijn, meehelpen met de lichamelijke verzorging, haar moeder masseren, stimuleren.  Ze vertelde dat ze erg gelovig was, ze bad vurig tot God en Jezus om haar kracht te geven. Ik was een aantal dagen vrij geweest, en in die dagen had ik steeds weer aan de zieke patiente en haar dochter moeten denken, ik kon het niet los laten. Ik kwam weer werken op de dag dat de zieke vrouw net naar de IC gebracht was. Met de dochter, die al in huis was, zitten praten, en ik hield het niet droog. Ze vertelde dat ze wel huilt, maar als ze alleen is, ze moest sterk z...

Toen ik net de verpleging in ging , was het heel normaal om bij mannelijke patienten een suspensoir aan te doen. Zeg maar gewoon : ballenvanger. Voor wie hier geen bal van begrijpt : na bepaalde operaties , liesbreuk, sterilisatie, operaties onder de gordel, kan het scrotum spectaculaire afmetingen aannemen. Geloof me, het ziet er bijzonder uit.  De zwelling is soms zo groot dat de penis als het ware uit beeld raakt, weggezonken in die massa, die vol met vocht zit. En dat is geen feest! Een suspensoir kan dan helpen om de last wat minder zwaar te maken. Een soort bh, maar dan voor de onderkant, exclusief voor de heren. Dit hulpmiddel kom je niet meer in het ziekenhuis tegen, en dan denk ik, het was zo gek nog niet, die goeie ouwe tijd. Advies dat we  aan de onfortuinlijke mannen geven is: draag goed steunend ondergoed, het is niet nodig om in zak en as te gaan zitten. Misschien moet ik eens een balletje opgooien bij de afdeling inkoop, om deze artikelen weer aan te schaffen. W...

Ik ging s ochtends, aan het begin van mijn dienst, een kamer op. Daar lag een meneer die  bij vlagen verward was.  Hij was blij mij te zien. Vertelde dat hij zo fijn gedroomd had die nacht, over mij . Je zag er zo mooi uit in die droom! zei hij. Dan hoop ik dat de realiteit niet tegen valt, was mijn antwoord. Even later vroeg hij; hebben wij kinderen samen? Voor zover ik weet niet, zei ik. Zullen we dan maar trouwen? zei de lieverd. Nee , dat heb ik een keer gedaan en dat was wel genoeg. Bij deze meneer stond een bewegingssensor op de kamer, omdat hij valgevaarlijk was. Als hij uit bed stapte ging er een alarmpje af. Dat gebeurde voor de tigste keer die dag. Hij zei tegen mij: wat ik nou zo raar vind, elke keer als ik naar het toilet wil gaan staat u opeens in mijn kamer.  SIT (Spoed Interventie Team) team gebeld, omdat er een patient was met wie het niet zo lekker ging. Er kwam een anesthesiste bij, die deed allemaal goede dingen met de patiente om het tij te keren. De z...

 Bent u de hoofdzuster? Als iemand dat aan mij vraagt weet ik al hoe laat het is. Dan wil iemand zijn beklag doen/zijn onvrede uiten. De hoofdzuster/broeder daadwerkelijk erbij vragen heb ik in mijn loopbaan sporadisch gedaan, meestal kan je in een rustig gesprek wel tot een oplossing komen.  Dat gaat het best in een gesprek een op een. Bent u de dokter? vragen sommige patienten aan een mannelijke verpleegkundige. Het maakt niet uit dat deze collega hun net op de po gezet heeft. Bent u de hoofdzuster? vraagt men als ik midden in de nacht aan hun bed sta. Het zal wel door mijn uitstraling komen. Bent u de hoofdzuster? Ik wil een klacht indienen. Heel verstandig , als u het ergens niet mee eens bent moet u dat zeker kenbaar maken, dan kunnen wij daar lering uit trekken. Twee jaar terug. Ik ging een infuus omzetten. Heeft u dat wel vaker gedaan? Nee hoor, ik heb de opleiding Verpleegkunde pas net afgerond. Bent u herintreedster? ( daar had ik niet van terug, ik heb de klus waarme...

Leer er op vertrouwen, je gevoel. Je komt bij een patient, en je gevoel vertelt je dat er iets niet in orde is. Je ziet het. . Huidskleur is grauw, de blik in de ogen is niet goed, iemand ziet er letterlijk verkreukeld uit ( net even anders dan gewone rimpels). Als je iemand zo aantreft ga je controles doen ( bloeddruk meten, pols, temperatuur, zuurstof meten , temp, ademhaling.  En ook al zijn al die dingen in orde, dan leg je toch je zorgen bij de arts neer.  Soms wordt je niet pluis gevoel onderstreept door afwijkende controles, maar soms klopt alles op papier, en ben je toch ongerust. Trek aan de bel, en hou de zieke goed in de gaten. Voor je het weet stort iemand opeens in, en dan moeten alle registers opengetrokken worden. En dan heb je ook nog van die patienten die niets zeggen. Zo kwam ik s ochtends bij iemand kijken, die vertelde dat ze s nachts pijn op de borst had gekregen. Ze was bekend met hartklachten. Ipv op de bel te drukken nam ze een snufje nitrospray onder d...