Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

  In de covid periode lag er een meneer bij mij op de afdeling die dement was, blind, en hij had covid. Ik kwam de zaal op, begin van de nacht, en daar stond  hij, midden op zaal. Hij was keurig gekleed, en behangen met een paar dikke gouden kettingen om zijn nek en een duur uitziend horloge om zijn pols. In zijn hand had hij een portemonnee met en paar honderd euro euro erin. Hij was niet van plan in bed te gaan liggen. Met een smoesje kreeg ik hem zover dat hij op een stoel ging zitten, en ik ging in de zaalopening zitten, met mijn koe (COW=computer on wheels). Na een paar uur werd hij moe, en hij liet zich overhalen in bed te gaan liggen, met al zijn sieraden om, Zijn portemonnee liet hij niet los.  Uiteindelijk viel hij in slaap, zijn portefeuille op de grond gevallen. Ik heb het achter in zijn kast gelegd, en een notitie gemaakt van de hoeveelheid geld erin. Om misverstanden te voorkomen.

  Foto's van paar jaar geleden. De telefoon van een patiente was in de was terecht gekomen, dat was het vermoeden . In het washok op zoek gegaan, geholpen door mijn studente, de eerste dag dat we samen werkten. We belden met onze eigen foon het nummer van de patient, en gelukkig vonden we het terug.  Tada!!

 Tijd terug lag er een patient op mijn afdeling die heel weinig at, en broodmager was. Ik vroeg haar waarom ze zo weinig tot zich nam.  Geen eetlust, was het antwoord. En daarna de oplossing: 'als baby heb ik lang borstvoeding gehad, dus daarom kan ik nu ook wel op melk alleen leven'.  Ik heb haar uit de droom geholpen, verteld dat moedermelk anders is dan koeienmelk uit een pak. En heb haar daarna wat drinkvoeding in de maag gesplitst.

Dat is een bittere pil om te slikken: dat is een onaangename ervaring Iets op je lever hebben: schuldig zijn aan iets Ergens mee in je maag zitten: ergns mee zitten , niet weten wat je moet doen   Je gal spuwen: je kwaadheid uiten

  Huilen op mijn werk. In mijn loopbaan als verpleegkundige heb ik vele tranen vergoten. De een is wat emotioneler dan de ander, ik hoor tot het gevoelige soort. Ik heb regelmatig huilend op mijn fiets gezeten als ik na mijn werk naar huis reed, Bij een slecht-nieuws gesprek, dat de arts met patient en familie voert, hou ik het vaak (ook) niet droog, Bij het bed staand, een patient die doodziek is, ik voel dan tranen prikken, probeer het weg te duwen, kansloos. Ik herinner me dat ik bij een heel jonge patient aan het bed stond, hij was pas 21. Heel ziek, hij had niet lang meer te leven. Zijn moeder naast hem. Tijdens het gesprek voelde het alsof iemand in mijn hart kneep. Met moeite niet in huilen uitgebarsten, toen ik de kamer verliet gingen de sluizen open.  Rood hoofd en dito ogen, vlekken in mijn hals, niet te verbloemen. Ik stond een keer aan het bed bij een zieke vrouw. Zij merkte mijn emotie op, en raadde me aan om een bepaald soort edelsteen in mijn uniform bij me te d...