Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 Een jonge vrouw, die mij op de afdeling Chirurgie lag, dreef mij, en vele anderen, tot wanhoop. Ze had al heel vaak in het ziekenhuis gelegen, haar lichaam verminkt door diverse operaties. Ze was verslaafd aan opiaten, kreeg en nam er heel veel, karrenvrachten vol slikte ze. Een olifant zou van deze hoeveelheid knock-out gaan. Het pijnteam begeleidde haar, desondanks was het erg moeilijk, haar pijn was onhoudbaar, en steeds weer was het een strijd als ze nog meer wilde/nodig had. Ze had een tweepersoonskamer voor zich alleen. Die kamer was een puinhoop, overal stonden tassen, spullen, haar nachtkastje lag vol kleurplaten, stiften, lege bekertjes, kleding, en de rest van de kamer was ook een hindernisbaan. Op een dag moest ze weer geopereerd worden. De operatiebalie belde , ze mocht naar beneden komen.  Dat ging ik haar vertellen, maar ze wilde nog even met haar ouders bellen. Prima. Na vijf minuten nog bezig, na tien minuten nog niet klaar. Ik vertelde haar dat we nu echt moe...

Een wat oudere mannelijke patient was helemaal buiten adem nadat hij in de urinaal geplast had. Hij zei; mijn lul is helemaal verschrompeld, daarom is het lastig om in die fles te plassen! Bij een van de nog niet verbouwde verpleegafdelingen piept en kraakt het . Van Sint naar Kerst Bij de afdeling bacteriologie hangt deze pijl, h et kan maar beter duidelijk zijn !  In de nachtdienst verzorgde ik een man, die vaak incontinent van ontlasting was. Wij, verpleging, verdachten hem ervan expres te laat te bellen. Ik had hem net verschoond, met moeite, daarna wilde ik het licht uitdoen, en stralend zei hij : het komt weer.. Het blubberde eruit, tussen zijn gesloten benen door. Ik schreef in mijn notitie : het leek wel een vulkaanuitbarsting! Het toeval wilde dat later die dag er Grote visite was, op een groot scherm wordt dan het dossier van de patient vertoond.  Ook mijn notitie verscheen daar , hilariteit alom. zeven uitroeptekens, hopelijk is dat voldoende Een tikfout is zo gemaa...

Een tijd terug moest ik een patiente een klysma toedienen. De mevrouw in kwestie had al dagen geen ontlasting meer gehad, en daar moest wat aan gedaan worden. Ik liet haar alvast naar het toilet lopen, ze was niet zo snel ter been, en ik zei dat ik de benodigde spullen ging halen. Toen ik even later de badkamerdeur opende bleek mevrouw er al te zijn. Sterker nog, ze bleek al klaar te staan. Met haar ontblote achterwerk naar de deuropening toe, voorovergebogen haar handen om haar benen geklemd. Deze mevrouw lag op zaal met drie andere patienten. Toen ik nietsvermoedend de deur opende , met een grote zwaai, was er niets meer te verbergen. De patient die tegenover de badkamer op bed lag viel bijna flauw van schrik, waarop ik snel de deur sloot. Voor mij was dit ook wel onverwachts en dat zei ik haar ook. Nu kunt u meteen uw werk doen, zei de patiente, heel adrem! Daar had ze een punt!. Alle reac

Zo zijn we niet getrouwd!  Nachtdienst. Ik kwam begin van de nacht bij een patient kijken, hij groette mij blij, afgelopen nacht had ik hem naar de OK gebracht. Nu was hij weer terug op de afdeling. Hij toonde zich geinteresseerd, vroeg hoe ik naar het werk gekomen was.  Op de fiets.  Nou, nou, zo zo. Hij leek dat een hele prestatie te vinden. Hoeveel kinderen heb je ? vroeg hij. Trots vertelde ik dat ik er vier heb, en  een kleindochter . Heb je een man? was de volgende vraag. Ik rook nog geen onraad, en zei volmondig: nee, gelukkig niet, heerlijk! Dan kom ik koffie bij je drinken als ik uit het ziekenhuis ben! verkondigde de patient. Nu stond ik even met mijn mond vol tanden. Als iemand nou zoiets zegt als ik in een cafe ben, dan zou ik  niet verbaasd zijn. Nee, dat kan niet , hakkelde ik. Waarom niet?! Ik hou werk en prive gescheiden. Hij liet zich niet uit het veld slaan. Geen zorgen, ik doe niet aan rondpraten, ik zeg niemand iets hierover, zei hij, en ter ...

  Nabeschouwing.  Gisteravond een drukke maar ook leuke avond gehad, ik voelde me heel feestelijk met mijn kleine mijtertje op. Het werd zeer gewaardeerd door collega's, patienten en bezoekers, de lach op hun gezicht was goud waard. He Sinterklaasje! Dag Klazinasint! kreeg ik te horen. In de zak van Sinterklaas had ik pillen bij me, om in stijl te blijven. Mijn student van vanavond begreep wat ik wilde, en schoot deze leuke foto. De zak van Sinterklaas had ik aan mijn uniform vastgespeld. En hier het snoepgoed. De patienten op mijn afdeling slikken scheepsladingen met pillen, dus dit ging erin als koek. Ik stond op de gang achter mijn 'koe'  (COW, computer on wheels), en ik werd gezocht door iemand. Dat was makkelijk, mijn mijter stak erboven uit. Op de uitslaapkamer kwam ik een oud collega tegen, zij had een muts met een veer op, een hartelijke begroeting tussen Sint en Piet volgde.  Het was een avond met van alles wat, waarin een vrolijk gevoel bij mij is blijven h...

  Decorumverlies, soms gaan patienten daar aan lijden. Toen er nog aparte mannen- en vrouwenkamers waren, gebeurde het wel eens dat een patient, zo uit bed stapte, met ontbloot onderlichaam, om naar het toilet te gaan. Ach, we zien er allemaal hetzelfde uit, was dan hun verweer als ik daar iets van zei. Nou, ten eerste is er best wel verschil tussen de een en de ander en ten tweede zit werkelijk niemand erop te wachten om zijn zaalgenoot bloot te zien. Dan heb je nog de patient, van het mannelijk geslacht, die met ontbloot onderlichaam bovenop zijn beddengoed ligt, zogenaamd omdat hij het zo warm heeft. Niet meer doen! krijgt hij dan van ons te horen. Dan de verzwakte medemens, die je met twee verpleegkundigen op de zij draait, om te kunnen verzorgen. Laten ze zo een harde wind, recht in je gezicht! Dat kan gebeuren, maar zeg dan tenminste 'sorry' tegen ons. Of de persoon die je naar het toilet geholpen hebt, en die meteen gaat persen als je er nog bij staat. De patient die een...