Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 Een ziekenhuisopname zorgt er soms voor dat mensen in kleuters veranderen. Zo lag er een keer een jonge man bij mij op de afdeling. Hij was geopereerd, ergens in zijn buik, en  opeens zijn handen niet meer kon gebruiken. Althans, zo gedroeg hij zich. Zijn moeder en vriendin zaten aan zijn bed, hielden zijn hand vast, en toen het eten gebracht was gingen ze hem voeren! Ik maakte me uit de voeten , kon deze aanblik niet verdragen. Andere patient, had een neusmaagsonde gekregen ( hij had bolletjes geslikt en was vastgelopen van binnen, maag zat vol vocht). Niet leuk die slang, maar goed, het was nodig. Hij was opeens zijn spraakvermogen kwijt, en kon alleen met zijn vingers knippen. Ik heb hem streng toegesproken en gevraagd of hij zijn tong verloren was. En dan de patient die rustig ontspannen op bed ligt. Maar als hij je ziet barst hij in gekreun en gesteun uit. Gaat dood van de pijn. Zegt hij. En wat te denken van de mensen die zichzelf  na een operatie niet meer kunnen ...

Deze sokken waren 40 jaar geleden streng verboden op mijn werk!  In 1983 begon ik mijn opleiding tot verpleegkundige.  In het Julianaziekenhuis, in de ter Haarstraat, in Amsterdam. Bestaat allang niet meer. Mijn eerste stage was op afdeling Interne, waar zuster Schilt de scepter zwaaide. Een zure oude tang, vreselijk mens, ik was doodsbang voor haar. In die tijd geen broek en jasje voor de dames onder ons, nee , wij droegen van die afschuwelijke klokvormige jurken. Met daaronder witte sokken, dat moest! Op een dag begonnen de verpleegkundigen op deze afdeling te rebelleren, en ze trokken massaal gekleurde kousen aan. Rood, groen, blauw, superleuk! Ik nam de volgende dag pastelroze sokken mee ipv de witte, die ik tot nu toe gedragen had. Ik liep zo trots als een pauw rond, maar dat duurde niet lang. Ik was de enige die bij het akelige mens op het matje geroepen werd. Ik was haar aan het provoceren, dit tolereerde ze niet, zo beet ze mij toe. Ik was in tranen. In de koffiepauze ...