Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

Als je dement wordt is dat vreselijk,  voor degene die dit krijgt maar ook voor de naasten. Mijn moeder belt tientallen malen per dag naar mijn broer en schoonzusje. Omdat die dichtbij wonen. Ze belt mij nauwelijks, ondanks mijn telefoonnummer die ik op elke bladzijde in haar agenda gezet heb. Ze is steeds afhankelijker, doet zeer vaak een beroep op ons. Raakt helemaal in paniek als er niet a la minute de telefoon opgenomen wordt, begrijpt niet meer dat wij misschien wel ergens mee bezig zijn. Ik kom minimaal om de dag bij haar, en het is nooit genoeg. Ze is eenzaam, maar wil niets. Alle clubjes waar ze voorheen heenging gaat ze niet meer naartoe, Als ik het voorstel om te gaan vindt ze dat goed, ik regel WMO vervoer, en dan stuurt ze de chauffeur gewoon weg als hij haar komt halen. Wat ze wel wil is zoveel mogelijk haar kinderen om zich heen hebben. Ik doe wat ik kan, maar op een geven moment is mijn energie ook wel eens op. ''Ik kan helemaal niets meer, dat komt omdat jullie ...

 De bel. Onmisbaar voor de meeste patienten. Je drukt op een knopje , en dat komt er iemand van de verpleging, als een duveltje uit een doosje. Vroeger was het een onhandig systeem, er ging een rood lampje buiten de kamer of zaal branden, een irritant zeurend geluid schalde over de afdeling. Je ging dan de zaal op, en vroeg : wie van de twaalf heeft er gebeld? Later kwamen er piepers waarop je kon zien vanaf welk bed er gebeld was, verder kon je niets met die dingen, maar het volstond. Maar nu hebben we de Rovers, een soort van alles in een. Je ontvangt de bellen van de patienten erop, je kan er collega 's mee bellen /oppiepen, ook voor gesprekken naar buiten zijn ze geschikt. Je kan er nog veel meer mee, maar mijn overjarig brein kan dat niet meer bijbenen. Een  groot nadeel van die dingen vind ik dit: je hebt iemand aan de lijn, en dan: ding-dong-ding-dong gaat er een patienten-bel tussendoor, dwars door het gesprek heen, je verstaat er dan geen reet meer van! Gi...

Sinds vandaag weet ik van het bestaan van droogijs, had er nog nooit van gehoord. Ik moest naar het laboratorium om ijs te halen. Er was namelijk een donornier op de afdeling, in een koeldoos van piepschuim, gevuld met ijs. De nieren komen ook wel in andere boxen, waarbij de gewenste temperatuur ingesteld is. Maar deze werd dus op ijs bewaard, wij worden geacht elke 6 uur het ijs te verversen. Ik had ooit, een jaar terug, ijs gehaald, ik wist nog waar het ongeveer was. Ik ging op pad, met de speciaal daarvoor bestemde plastic koelbox . Eenmaal bij het lab aangekomen zag ik dat de ruimte waar ik moest zijn verbouwd werd, het zag er anders uit.  Maar daar stond wel een grote metalen bak, 'droogijs' stond erbij. Ik dacht dat die vanwege de verbouwing  verplaatst was. De schep hing ernaast, en vol enthousiasme schepte ik mijn meegebrachte koelbox flink vol.  Eenmaal boven aangekomen was ik bezig het oude ijs te wisselen voor het nieuwe. Er kwam veel damp van het verse ijs af....

Mijn moeder gaat hard achter uit. Ze is vorige week al begonnen met een kleine dosering haldol die ze voor de nacht inneemt. Ze was namelijk s nachts onrustig, drukte dan op de knop van de alarmcentrale, die dan mijn broer en mij wakker belde. Hallucinaties blijven haar parten spelen, en jammer genoeg alleen nare beelden, waar ze bang van wordt. In paniek belt ze altijd mijn broer, die woont vlakbij, en dat zit zo diep bij haar dat ze dan niet op het idee komt mij te bellen. Ondanks de briefjes met mijn telefoonnummer die door het hele huis opgehangen zijn door mij Onrust werd overdag ook erger, mn eind van de middag, begin avond, als het donker wordt. Herkenbaar uit het ziekenhuis, verwarde mensen gaan altijd spoken zodra de duisternis valt. Zijn de hele avond in de weer met roepen, dwalen, trekken aan alle lijntjes. Om tegen de ochtend in slaap te vallen. Dit weekend de huisartsenpost gebeld, om te vragen of de haldol verhoogd kan worden naar 2 daags.  Na een uur in de wacht gest...

 Naar de huisarts, met mijn moeder.  Het was ijskoud, dus ik had me extreem dik ingepakt. Mijn moeder in de rolstoel gezet, vanuit die positie begon ze meteen al te roepen om een warme deken, handschoenen, lag allemaal al klaar, maar ik kan niet alles tegelijk mopperde ik. Okee, naar de praktijk gerold, nooit eerder daar geweest. Huisarts zit boven. Nee helaas, er is geen lift, wel een traplift. Mijn angstige moeder ondersteund om haar op dat stoeltje te krijgen. Het zweet was mij inmiddels uitgebroken. Alle knopjes die ik kon vinden ingedrukt, geen beweging in dat ding te krijgen.  Weer naar receptie, om ondersteuning gevraagd. Bleek dat er een knopje continu ingedrukt moest worden, hij deed het. Boven aangekomen, stuntelend aan mijn arm naar wachtkamer gelopen, die drie meter leek wel drie kilometer. We mochten naar binnen, de huisarts stond met een glimlach in de deuropening.  Mijn moeder was bang , ze loopt altijd met rollator, aan mijn ene arm had ze niet genoeg...

 Op mijn vroegere afdeling, Chirurgie, lagen vaak patienten die een stoma gekregen hebben. De verzorging was soms een peulenschil, plak eraf, poetsen en plak erop. Op een drukke avond had ik de zorg voor een vrouw met een vreselijk rotstoma. Talloze malen trad er lekkage op, dan valt de plak eraf, en is het dweilen met de kraan open.  De huid wordt rood en nat, en dan plakt er helemaal niets meer. Ik was de wanhoop nabij, ik kreeg het maar niet droog. Het was op een onrustige avond, en wat ook niet meehielp was de vrouw zelf, zij was zeer geirriteerd, kritisch, gewoon een kreng! Op een gegeven moment deelde zij de genadeklap uit met de woorden : Bent u soms herintreedster? Toen brak mijn klomp, en heb ik de klus aan een collega overgedragen. Op dezelfde afdeling, lang geleden. Er lag een mannelijke patient, die bij alle vrouwelijke medewerkers uit het ziekenhuis de confrontatie opzocht. Hij maakte geen onderscheid welk beroep je uitoefende, als vrouw was je minder, en dat liet...

 Dat geef ik je op een briefje, zeg ik steeds tegen  haar. Ze is sinds in toenemende mate vergeetachtig, en het begint steeds moeilijker te worden voor haar om overzicht te behouden. Ze vergeet vaker namen van haar dierbaren.. Vertelt in een kwartier tijd vijf keer hetzelfde. Ik probeer de gaten in haar geheugen op te vullen, door briefjes in haar huis op te hangen, op strategische plaatsen. Ik kom steeds vaker bij haar, dan kijken we samen in haar agenda, zet ik afspraken erin, probeer alles duidelijk en simpel op te schrijven. Regelen van afspraken , vervoer, ga zo maar door. Maar het is erg lastig, ze kan het niet goed meer volgen. Na een delier kortgeleden is het allemaal een tandje erger geworden. Alle hulpmiddelen zijn ingeschakeld. Gelukkig ook steun van de thuiszorg, die goed meedenkt. Plekje in verpleeghuis komt nu dichterbij Gisteravond was ze gevallen, kwam niet meer overeind. Ze kan haar heup ze niet meer breken, in 2022 heeft ze twee nieuwe exemplaren gekregen. Ze...