Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 Kan je die slang uit mijn lul halen? kreeg ik te horen , zonder vooraankondiging. Ook goedemorgen! Ik moet kotsen van die pillen. Een patient, T genaamd, keek hoofdschuddend naar zijn mannelijkheid: kleine T is niet meer wat ie geweest is. Tijdens mijn nachtdienst, bij de eerste ronde : Goedenacht, ik ben Annemarie.   Antwoord : helemaal geen goede nacht!  ( patient was benauwd en zeer geagiteerd) Een vrouw met gezwollen schaamlippen ( door vasthouden van vocht): het lijken wel twee kroketten Een patiente was nog aangekoppeld aan een morfine pompje, de spuit was nog lang niet leeg. Ze had nml geen pijn, dus drukte niet op het knopje. Ik wilde de pomp afkoppelen, waarop ze zei: wordt het weggegooid? Dat is zonde, zal ik het eerst maar opmaken? Ik begroette iemand op mijn werk met een vriendelijk Goedemorgen! Nee geen goedemorgen! was het antwoord. Hier was iemand behoorlijk zuur. Oké, andere begroeting. Slechtemorgen! zei ik toen. Dat hielp ook niet. Ik wil geen ...

 Stel niet uit tot morgen wat je vandaag kan doen. Ik ben bij de huisarts geweest om te kijken wat je moet regelen voor als je in de toekomst zo ziek bent dat je niet meer verder leven wil. De eerste stappen inmiddels gezet, een euthanasieverklaring ingevuld, ( via internet zijn er diverse formulieren te downloaden). Een gevolmachtigde aangewezen, dat is een van mijn kinderen. En ook nog een vervangend gevolmachtigde, ook een van mijn kinderen. Uiteraard goed met hun besproken waarom ik het nu al regel, je weet nml nooit wat de toekomst brengt. Ik zit met mijn kinderen op een lijn, dat is ook belangrijk in deze situatie. Ik ben, voor zover ik weet, nog gezond en wel, maar nogmaals,  het leven zit vol verrassingen, en je moet nu eenmaal reeel zijn, over tot waar je wil gaan en vooral, wat wil je niet meer? Maar wat ook aan de orde kan komen als je in het ziekenhuis terecht komt, wil je nog wel of niet gereanimeerd worden indien nodig? Wel of niet naar de IC ?  Maak voor je...

 Het overkomt iedereen wel eens, een black out. Had ik net, op mijn werk., Ik moest inloggen met mijn persoonlijke code, om een medicijn af te kunnen tekenen. Wist ik opeens de code niet meer. Paar keer geprobeerd, uiteindelijk via de mail terug kunnen vinden. Ook wel eens gehad op de verkoeverkamer.  Ik wist opeens de diagnose  van de patient niet meer die ik voor operatie kwam brengen. Gelukkig vertelde de patient dat uit zichzelf, waarna ik instemmend knikte. Of op een zaal vol patienten, iemand van het lab was  opzoek naar een zekere patient om bloed af te nemen. Hoe heet deze meneer? vroeg mijn collega aan mij.    Geen idee, wist het net nog, nu was het weg. Er zat gelukkig een naamkaartje aan het bed, waarop ik stiekem kon spieken. Nog zo iets doms , een keer in de nachtdienst. We waren met drie man, zaten bij elkaar. Ik wilde Pietje wat vragen,  maar hij was in gedachten. Ik wilde hem bij zijn naam noemen. ,maar die wist ik opeens niet meer! Nb ...

Voor de zoveelste keer in mijn carriere tegen hetzelfde probleem aangelopen. Een patient die zoveel fysieke problemen heeft dat je op je vingers na kan tellen dat hij een reanimatie niet overleven zal.  Voor elke patient wordt afgesproken of hij wel of niet gereanimeerd zal worden indien nodig. En of er nog andere behandelingsbeperkingen zijn , zoals wel/niet beademen, wel/niet naar de IC, ga zo maar door. Tijdens artsenvisite kaarten wij ( verpleging) dit telkens weer aan bij de artsen, maar vaak zonder succes, dan is bv de wens van de patient om toch gereanimeerd te worden doorslaggevend. Of vanwege de leeftijd. Maar als iemand ernstige  comorbiditeit heeft ( meerdere kwalen) dan is de prognose vaak slecht. Wij als verpleging staan met onze rug tegen de muur. In geval van nood moeten wij er letterlijk bovenop. Dan stropen we onze mouwen op en gaan aan de slag. Beginnen met hartmassage en beademen via een kap, het reanimatieteam wordt gebeld, alles wordt uit de kast ( crashka...

  Rooming in wordt toegepast bij mij op de afdeling. Bij ernstig zieke patienten mag familie op de kamer blijven slapen. Zij krijgen gratis kost en inwoning, en als tegenprestatie helpen zij hun geliefde bij de dagelijkse verzorging. Een aantal jaren geleden bleef de vriendin van een man wekenlang bij ons logeren. Ze gedroeg zich alsof ze in een hotel was, deed weinig tot niets nuttigs en zat vaak letterlijk in de weg. Tijdens een drukke dienst belde de patient, hij moest plassen en had hulp nodig om de urinaal aan te leggen. De maat was vol voor mij en ik droeg de luie vriendin op haar partner hierbij te helpen. Ze reageerde verbaasd en onwillig. " Het is toch zeker niet de eerste keer dat je zijn piemel gezien hebt! En je hebt hem vast wel vaker aangeraakt !''' zei ik toen. Het kwam niet meer goed tussen haar en mij. Alle reacti Actief

  Afgelopen nacht was ik uitgeleend aan een andere afdeling. Daar had ik oa de zorg voor een welbespraakte meneer. Ik had hem al met iemand horen telefoneren, en aan zijn taalgebruik merkte ik dat hij hoog opgeleid was. Toen ik met hem kennismaakte zei hij : je moet niet denken dat ik een of andere vluchteling ben hoor, ik woon hier al zestig jaar. Voor ik de kans kreeg om iets te zeggen, ging hij verder. Hij begon over de blanke mens , hoe slecht die wel niet is , over de slavernij, waaronder hij, en zijn  mensen, nog altijd te lijden hebben. Over de GAZA strook en de oorlog, maar de slavernij was veel erger geweest, vond hij. Ik onthield me van commentaar, kreeg er ook geen speld tussen. Daarna begon hij te vertellen dat de blanke man de hele wereld aan het verwoesten is. Omdat ze in weelde willen leven. De arme mensen leven tevreden zonder al die luxe. Ik heb hem op een onbewaakt moment welterusten kunnen wensen. Maar dat ging niet lukken. Hij moest zijn stoma verzorgen, hi...

Het teamuitje.  Op het programma stond lasergamen. En wel op onze ontmantelde oude afdeling   F7 zuid. Nooit eerder gedaan, ik was benieuwd. We werden op slinkse wijze in twee teams verdeeld. De 'baas' hield een ellenlang betoog waarin hij alles uitlegde.  Na de eerste zin schakelde mijn brein al uit . Too much information.   Voor de vorm even meegedaan maar werd continu beschoten en ik kreeg hetzelfde gevoel als tijdens de gymlessen vroeger op de basisschool, daar werd ik altijd als laatste gekozen, met reden. Iedereen was allang verdwenen..             Trage slak :) Toen vanaf de zijlijn gekeken  naar mijn rondrennende collega s gekeken, een mooi schouwspel . En naar  onze Adonis ( de spelleider) die achter zijn laptop begon te dansen, hij leek erg ingenomen te zijn met zichzelf. Mijn collega's waren bloedfanatiek,  en schoten elkaar overhoop. Ze kropen, doken, slopen en kwamen tevoorschijn als  duvel...