Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 In 1983 begon ik met de opleiding Verpleegkunde-A. Dat was in het Julianaziekenhuis in Amsterdam, een oud klein hospitaaltje. Het mortuarium bevond zich net buiten het ziekenhuis, via allemaal omweggetjes kwam je daar met de overledene. Om in de gang naar de koelcel te komen, moest je twee traptreden af, met brancard met daarop de dode. Ondanks protest van het verplegend personeel kwam er geen liftje. Op een winternacht was het weer zover, een overleden patient moest weggebracht worden. Dit keer betrof het een corpulent persoon, de brancard duwen was al zwaar. Het personeel van die nacht besloot dat het nu tijd was om een vuist te maken. De brancard werd in de ziekenhuistuin neergezet, de vrieskou zorgde voor ideale omstandigheden. De volgende ochtend brak de pleuris uit. En het liftje, dat werd eindelijk geinstalleerd.

  Shit happens.. Nachtdienst, de dienst waarin er gedenkwaardige momenten plaats vinden Een patient loopt over de gang, hij heeft de infuuslijntjes doorgeknipt, hij moest uit bed maar de slangetjes hinderden hem daarbij.  Een spoor van bloeddruppels volgde hem op de voet, vanaf zijn bed, de zaal over, tot op de gang. Uit het dunste slangetje liep rood vocht, hij legde er een knoopje in om de schade te beperken. Later in de nacht, een andere patient belde. Hij was , in het donker, op de postoel naast zijn bed gaan zitten.  Hij had daarop alles geproduceerd wat je je maar bedenken kan. En nog heel veel ook! En, dat lag op de grond, er zat geen po in de stoel. Op zo'n moment denk ik  :  SHIT    !!!