Een kijkje achter het bedgordijn in een ziekenhuis

 Nachtdienst, dan is het geduld iets minder.  Patient belt, je komt bij het bed, doet de bel uit, en vervolgens zegt de persoon  in kwestie niets. Waarom heeft u gebeld, vraag ik . Geirriteerd omdat ik dat moet vragen, zeg gewoon direct wat je wil! Ik heb het wel eens gepresteerd dat iemand belde, ik drukte de bel uit, bleef zwijgend wachten of er iets kwam. Niets dus. Ik verliet de kamer, waarna er weer gebeld werd.  Toen kwam het hoge woord er wel uit. Ook vreselijk in de nacht, patienten die moeten poepen. Nee, geen dunne racekak, maar een normale drol. Wie doet dat nou 's nachts? En nog meer dingen van de nacht.  Je gaat bij de patienten langs om te kijken of ze nog leven. Op zaal heeft men de bedgordijnen soms dicht. In het duister probeer je de opening tussen de gordijnen te vinden, en vervolgens stoot je een volle beker om die op het nachtkastje staat. Helaas was hij niet gevuld met water maar met appelsap. Mopperend dweil je alles op met een handdoek, de...

 De tien geboden heb ik vroeger , als goed Katholiek, uit mijn hoofd moeten leren. Toen ik de verpleging in ging leerde ik het elfde gebod: gij zult niet sterven. Verpleging en artsen zijn het op dat vlak regelmatig oneens met elkaar. Een doodzieke patient, waarvoor nog van alles uit de kast gehaald moet worden. Op papier is er namelijk nog een minuscule kans dat hij gaat overleven, maar wij (verpleging) zien de Dood al boven zijn hoofd hangen. Dan krijg je met ethische dilemma's te maken.  Wat gaan we allemaal nog doen met iemand? Het lijkt op sollen, zo voelt het . Oke, we gaan net doen alsof we hem beter gaan maken. Maar dan gaan we er ook voor! We plaatsen nog een slangetje hier en daar, alles voor het onbereikbare doel. We doen nog een onderzoek zus of zo.  We takelen de patient met een tillift uit bed, waarna hij als een dood vogeltje in een luxe stoel zit. Het palliatief team is erbij gevraagd, hopende dat zij ook zien wat wij zien.  Er is geen hoop meer, we z...

Vanmorgen kreeg ik de slappe lach aan het bed van een patient. Het was iemand die ik niet kende. Ik stond daar op de kamer, en hij wilde iets aan mij vragen.  Graag iets makkelijks  zei ik. Hij vroeg naar de tekst op mijn badge, zusteranna.com. En meteen erachteraan: bent u soms PVV_er? Ik moest meteen lachen, dit heeft nog nooit iemand aan mij gevraagd ( gelukkig maar). Nee, ik bedoel, bent u ZZP-er? Uitgelegd dat ik op subtiele wijze reclame maak voor mijn blog.   Nou, dan ga ik je blog opzoeken.  Missie geslaagd, ik doe alles voor mijn ego :). Wat een tang!       Zelfspot vind ik een heerlijke manier van humor         Klap met de rubber hamer, een goed middel tegen slapeloosheid houdbaar tot december 2032!  Want dan valt het doek, heb ik de pensioengerechtigde leeftijd bereikt                      Voorzorgsmaatregel  ...